Sektioun 63
Offenbarung, ginn duerch de Prophet Joseph Smith zu Kirtland, Ohio, den 30. August 1831. De Prophet, de Sidney Rigdon an den Oliver Cowdery waren de 27. August vun hirem Besuch a Missouri zu Kirtland ukomm. D’Geschicht vum Joseph Smith beschreift dës Offenbarung: „An dësen Ufankszäite vun der Kierch gouf et e grousst Besuergnes, d’Wuert vum Här iwwer all Thema ze kréien, dat op iergendeng Manéier eis Erléisung betrëfft; a well d’Land Zion elo de wichtegsten zäitlechen Objekt war, hunn ech den Här ëm weider Informatiounen iwwer d’Versammlung vun den Hellegen, an de Kaf vum Land, an aner Saache gefrot.“
1–6, En Dag vu Roserei wäert iwwer déi Béis kommen; 7–12, Zeeche kommen duerch de Glawen; 13–19, déi am Häerz Ehebriecher sinn, wäerten de Glawe verleegnen a ginn an de Séi aus Feier gehäit; 20, Déi Gleeweg kréien eng Ierfschaft op der verännerter Äerd; 21, E komplette Bericht iwwer d’Evenementer um Bierg vun der Transfiguratioun ass nach net opgedeckt ginn; 22–23, Déi, déi follegen, kréien d’Geheimnisser vum Kinnekräich; 24–31, Ierfschaften zu Zion solle kaaft ginn; 32–35, Den Här dekretéiert Kricher, an déi Béis bréngen déi Béis ëm; 36–48, D’Helleger sollen sech zu Zion versammelen a Sue fir de Bau dofir zur Verfügung stellen; 49–54, Seenunge sinn de Gleewege beim Zweete Kommen, an der Operstéiung a wärend dem Millennium, verséchert; 55–58, Dëst ass en Dag vun der Warnung; 59–66, Den Numm vum Här gëtt vun deenen, déi en ouni Autoritéit benotzen, onnëtz benotzt.
1 Lauschtert, o dir Vollek, a maacht äert Häerz op a schenkt vu wäit hier Gehéier; a lauschter, déi dir iech d’Vollek vum Här nennt, an héiert d’Wuert vum Här a säi Wëllen a Bezuch op iech.
2 Jo wierklech, ech soen: Héiert d’Wuert vun deem, deem seng Roserei géint déi Béis an d’Rebellen entflaamt ass,
3 deem säi Wëllen et ass, déijéineg ewech ze huelen, déi hien ewech huele wëll, an déijéineg um Liewen ze halen, déi hie preservéiere wëll,
4 deen no sengem eegene Wëllen a Wuelgefalen opbaut, deen zerstéiert, wéi et him gefält, an amstand ass, d’Séil an d’Hell erof ze geheien.
5 Kuckt, ech, den Här, loosse meng Stëmm ertéinen, an hir wäert gefollegt ginn.
6 Dofir, wierklech, ech soen: Déi Béis sollen oppassen, an d’Géigner solle fäerten an zidderen; an déi Ongleeweg sollen de Mond halen, well den Dag vu Roserei wäert iwwert si komme wéi een Zyklon, an alles Fleesch wäert wëssen, datt ech Gott sinn.
7 A wien no Zeeche sicht, dee wäert Zeeche gesinn, awer net zu senger Erléisung.
8 Wierklech, ech soen iech: Et ginn der ënnert iech e puer, déi no Zeeche sichen, a souer huet et scho vun Ufank u ginn;
9 awer kuckt, de Glawe kënnt net duerch Zeechen, mee d’Zeeche kommen deenen no, déi gleewen.
10 Jo, Zeeche kommen duerch de Glawen, net duerch de Wëlle vun de Mënschen, och net no hirem Komfort, mee duerch de Wëlle Gottes.
11 Jo, Zeeche kommen duerch de Glawen, deen zu mächtege Wierker féiert, well ouni Glawe ka kee Mënsch Gott gefalen; a wie Gott rose mécht, un deem huet hie kee Wuelgefalen; dofir weist hien esou engem keng Zeechen, ausser an der Roserei, fir hie schëlleg ze spriechen.
12 Dofir hunn ech, den Här, kee Wuelgefalen un deene vun iech, déi no Zeechen a Wonner sichen an déi dat wéinst hirem Glawe maachen an net fir d’Wuel vum Mënsch, zu menger Herrlechkeet.
13 Mee ech gi Geboter, a vill hunn sech vu menge Geboter ofgewannt an halen se net.
14 Et waren ënnert iech Ehebriecher an Ehebriecherinnen; e puer vun hinnen hunn sech vun iech ofgewannt, anerer awer si bei iech bliwwen, an dës wäerte spéider nach reveléiert ginn.
15 Dës sollen sech an Uecht huelen a schnell ëmkéieren, fir datt net de Scholdsproch iwwert si kéim wéi eng Schléng an hir Dommheet offensichtlech géif an hir Wierker hinnen an den Ae vum Vollek nofollegen.
16 A wierklech, ech soen iech, wéi ech scho virdru gesot hunn: Wien eng Fra ukuckt, datt et hien no hir glëscht, oder wann een a sengem Häerz Adultère begeet, sou wäert hien de Geescht net hunn, mee de Glawe leegnen a fäerten.
17 Dofir hunn ech, den Här, gesot: Déi, déi fäerten, an déi net gleewen, an all Ligener a wien d’Lige gär huet a mécht, an d’Houeren-Händler an d’Hexemeeschter, sollen hiren Deel hunn an deem brennende Séi vu Feier a Schwiefel, nämlech dem zweeten Dout.
18 Wierklech, ech soen: Si wäerten un der éischten Opersteeung net Deel hunn.
19 An elo kuckt, ech, den Här, soen iech: Dir sidd net gerechtfäerdegt, well dëst kënnt ënnert iech vir.
20 Mee wien am Glawen aushält a mäi Wëlle mécht, dee wäert iwwerwannen, an hie wäert eng Ierfschaft op der Äerd empfänken, wann den Dag vun der Transfiguratioun kënnt,
21 wann d’Äerd transforméiert wäert ginn, nämlech nom Muster, dat mengen Apostelen um Bierg gewise ginn ass; awer vun deem Bericht hutt dir d’Fëllt nach net kritt.
22 An elo, wierklech, ech soen iech: Wou ech gesot hunn, ech wéilt iech mäi Wëlle weisen, kuckt, sou wëll ech en iech weisen—net duerch Gebot, well et ginn der vill, déi net dorobber beduecht sinn, meng Geboter ze halen.
23 Awer wie meng Geboter hält, deem wäert ech d’Geheimnisser vum Räich Gottes ginn, an dës wäerten an him eng Quell vu liewegem Waasser sinn, dat zu éiwegem Liewen héich schwëllt.
24 An elo kuckt, dëst ass de Wëlle vum Här, ärem Gott, a Bezuch op seng Helleger: datt si sech am Land Zion versammele sollten, net an Eil, fir datt et keen Duerchernee gëtt, déi Pescht bréngt.
25 Kuckt, d’Land Zion: Ech, den Här, halen et a menger Hand;
26 Trotzdeem ginn ech, den Här, dem Caesar dat, wat dem Caesar gehéiert.
27 Dofir wëll ech, den Här, datt dir d’Land kaaft, fir datt dir der Welt eppes viraus hutt, fir datt dir géint d’Welt eng Fuerderung hutt, fir datt se net zur Roserei opgestëppelt gëtt.
28 Well de Satan gëtt et hinnen an d’Häerz, datt si rosen op iech sinn a Blutt vergéisse wëllen.
29 Dofir soll d’Land Zion net aneschters kritt ginn als nëmmen duerch Ukaf oder duerch Blutt; am anere Fall gëtt et keng Ierfschaft fir iech.
30 A wann et duerch Ukaf geschitt, kuckt, da sidd dir geséint;
31 a wann et duerch Blutt geschitt—an et ass iech jo verbueden, Blutt ze vergéissen, jo, sou kommen d’Feinden iwwert iech, an dir wäert vu Stad zu Stad a vu Synagog zu Synagog gepeitscht ginn, an nëmmen e puer wäerten et iwwerstoen an eng Ierfschaft empfänken.
32 Ech, den Här, si rosen iwwer déi Béis; ech hale mäi Geescht vun de Bewunner vun der Äerd wäit ewech.
33 Ech hunn a menger Roserei geschwuer a Krich op der Äerd beschloss, an déi Béis wäerten déi Béis ëmbréngen, an Angscht wäert iwwer jiddwer Mënsch kommen.
34 An déi Helleger wäerten och nëmme mat Méi flüchte kënnen; mee ech, den Här, si mat hinnen, an ech wäert am Himmel, aus der Géigewaart vu mengem Papp, erofkommen an déi Béis mat Feier, dat een net läsche kann, ewech maachen.
35 A kuckt, nach ass et net, awer geschwënn.
36 A bedenkt dëst, datt ech, den Här, dëst alles iwwer d’Äerd beschloss hunn, an ech wëll, datt meng Helleger sech am Land Zion sammelen
37 an datt jiddwer Mann Gerechtegkeet an d’Hänn hëlt a sech Vertrauen als Rimm ëm d’Hëften undeet a fir d’Bewunner vun der Äerd d’Stëmm als Warnung hieft; duerch Wuert an duerch Flucht soll hie verkënnegen, datt Verwüüstung iwwer déi Béis komme wäert.
38 Dofir solle meng Jünger zu Kirtland, déi um Bauerenhaff liewen, hir zäitlech Saachen uerdnen.
39 Loosst mäi Kniecht Titus Billings, deen d’Verantwortung dofir dréit, d’Land ze verkafen, fir datt hien de nächst Fréijoer prett wier, sech nom Land Zion op de Wee ze maachen, an zwar mat deenen, déi elo do wunnen, ausser déijéineg, déi ech mir zeréckbehalen, déi net goe sollen, bis ech et hinne kommandéieren.
40 A loosst alles Geld, dat net gebraucht gëtt—an et kënnt mir net dorobber un, ob et wéineg ass oder vill—nom Land Zion schécken, un déijéineg, déi ech bestëmmt hunn, et ze empfänken.
41 Kuckt, ech, den Här, wäert mengem Kniecht Joseph Smith Jr. d’Muecht ginn, datt hie fäeg ass, mëttels dem Geescht ze ënnerscheeden, wien an d’Land Zion goen a wie vu menge Jünger bleiwe soll.
42 Mäi Kniecht Newel K. Whitney soll säi Lager—oder mat anere Wierder, de Buttek—nach eng kuerz Zäit laang halen.
43 Mee soll hien alles Geld, dat hien hiergi kann, hierginn, fir datt et nom Land Zion geschéckt gëtt.
44 Kuckt, dës léit a senger eegener Hand, an hie soll esou handelen, wéi et weis ass.
45 Wierklech, ech soen: Hie soll fir d’Jünger, déi bleiwe wäerten, zum Vertrieder veruerdent ginn, an hie soll zu dëser Muecht ordinéiert ginn;
46 an elo soll hien zesumme mam Oliver Cowdery schnell d’Gemeinschafte besichen an hinnen dëst alles erklären. Kuckt, et ass mäi Wëllen, datt déi Fonge beschaaft ginn, jo, wéi ech et ugewisen hunn.
47 Wien trei ass am Glawen an aushält, wäert d’Welt iwwerwannen.
48 Wien Schätz an d’Land Zion schéckt, wäert eng Ierfschaft an dëser Welt empfänken, a seng Wierker wäerten him nofollegen, genausou ee Loun an der zukünfteger Welt.
49 Jo, geséint sinn déi Doudeg, déi vun elo un am Här stierwen; well wann den Här kënnt an dat Aalt vergeet an alles nei gëtt, wäerten si vun den Doudegen operstoen an duerno net méi stierwen, a si wäerten an der helleger Stad—virum Här—eng Ierfschaft empfänken.
50 A wien um Liewen ass, wann den Här kënnt, an de Glawe gehalen ass, deen ass geséint; mee ass et him bestëmmt, entspriechend dem Alter vum Mënsch ze stierwen.
51 Dofir wäerten d’Kanner opwuessen, bis si al ginn; al Mënsche wäerte stierwen; awer si wäerten net am Stëbs schlofen, mee wäerten si an engem Moment verwandelt ginn.
52 D’Apostelen hunn aus dësem Grond der Welt d’Opersteeung vun den Doudege gepriedegt.
53 Duerno musst dir auskucken; a fir no der Weis vum Här ze schwätzen: Et steet no bevir, jo, an der Zäit, déi kënnt, nämlech un deem Dag, wou de Jong vum Mënsch kënnt.
54 A bis zu där Stonn wäerten et domm Jongfraen ënnert de schlaue ginn; an zu där Stonn wäert et eng vëlleg Trennung vun de Gerechten an de Béise ginn; an un deem Dag wäert ech meng Engele rausschécken, datt si déi Béis raus räissen an an een onläschbaart Feier geheien.
55 An elo kuckt, wierklech, ech soen iech: Ech, den Här, hu kee Wuelgefalen u mengem Kniecht Sidney Rigdon; hien ass a sengem Häerz iwwerhieflech gewiescht an huet kee Rotschlag ugeholl, mee de Geescht traureg gemaach.
56 Dofir ass dat, wat hie geschriwwen huet, fir den Här net akzeptabel, an hie soll et nach eemol maachen; a wann den Här et net unhëlt, kuckt, da bleift hien net méi laang an deem Amt, wouzou ech hie bestëmmt hunn.
57 A weider, wierklech, ech soen iech: Wie voll Duussheet am Häerz de Wonsch huet, d’Sënder ze warnen, fir datt si ëmkéieren, dee soll zu dëser Muecht ordinéiert ginn.
58 Well dëst ass een Dag vum Warnen an net een Dag vu ville Wierder. Well ech, den Här, däerf an de leschten Deeg net verspott ginn.
59 Kuckt, ech si vun uewen, a meng Muecht läit ënnen. Ech sinn iwwert allem a jiddwerengem an an allem a jiddwerengem an dréngen duerch alles a jiddwereen, an ech fuerschen duerch alles, an den Dag kënnt, wou mir alles ënnerbreet wäert sinn.
60 Kuckt, ech sinn den Alpha an den Omega, jo, de Jesus Christus.
61 Dofir sollen all Mënschen oppassen, wéi si mäin Numm an de Mond huelen.
62 Well kuckt, ech soen: Et sinn der vill, déi ënner dëser Verurteelung stinn, nämlech well si den Numm vum Här gebrauchen an en onnëtz gebrauchen, wou si keng Autoritéit hunn.
63 Dofir soll d’Kierch vu senge Sënden ëmkéieren; da wäert ech, den Här, si als mäin eegen unerkennen; anerefalls wäerten si ofgeschnidde ginn.
64 Denkt dorunner: Wat vun uewe kënnt, ass helleg a muss mat Virsiicht an ënnert dem Dränge vum Geescht geschwat ginn; an doranner gëtt et kee Scholdsproch, an de Geescht kritt dir duerch d’Gebiet; mee ouni dat bleift dofir nëmmen d’Verurteelung.
65 Meng Kniechte Joseph Smith Jr. a Sidney Rigdon sollen sech een Heem sichen, wéi si mëttels dem Gebiet vum Geescht beléiert ginn.
66 Et bleift elo, dëst alles mat Gedold ze bewältegen, fir datt esou een een immens méi grousst an éiwegt Mooss un Herrlechkeet empfänke kann—anerefalls méi eng grouss Verurteelung. Amen.