Sektioun 50
Offenbarung, ginn duerch de Prophet Joseph Smith, zu Kirtland, Ohio, den 9. Mee 1831. Dem Joseph Smith seng Geschicht seet, datt e puer vun den Eelsten d’Manifestatioune vu verschiddene Geeschter, déi op der Äerd waren, net verstanen hunn an datt dës Offenbarung als Äntwert op seng speziell Ufro zu dëser Saach ginn ass. Sougenannt spirituell Phänomener waren net ongewéinlech ënnert de Memberen, vun deenen e puer behaapt hunn, Visiounen an Offenbarungen ze kréien.
1–5, Vill falsch Geeschter sinn op der Äerd; 6–9, Wéi den Hypokritten an deenen, déi vun der Kierch ofgeschnidde sinn; 10–14, D’Eelste sollen d’Evangelium duerch de Geescht priedegen; 15–22, Souwuel Priedeger wéi och Nolauschterer musse vum Geescht erliicht ginn; 23–25, Dat, wat net opbaut, ass net vu Gott; 26–28, Déi Gleeweg sinn d’Besëtzer vun alle Saachen; 29–36, D’Gebieder vun de Gerengegte ginn erhéiert; 37–46, De Christus ass de gudden Hiert an de Stee vun Israel.
1 Lauschtert, o dir Eelste vu menger Kierch, a schenkt der Stëmm vum liewege Gott Gehéier, a passt op d’Wierder vun der Weisheet op, déi iech gi wäerten no ärer Fro a well dir iech doriwwer eeneg sidd, datt et d’Kierch betrëfft an d’Geeschter, déi op der Äerd ëmgoen.
2 Kuckt, wierklech, ech soen iech: Et gi vill Geeschter, déi ligenesch Geeschter sinn, déi op der Äerd ëmgoen an d’Welt täuschen.
3 An och de Satan huet duerno gesicht, iech ze täuschen, fir datt hien iech zu Fall bréngt.
4 Kuckt, ech, den Här, hunn op iech gekuckt an hunn an der Kierch, déi sech zu mengem Numm bekennt, Grujele gesinn.
5 Mee geséint sinn déijéineg, déi am Glawen trei sinn a perseveréieren, sief et am Liewen oder am Dout, well si wäerten éiwegt Liewen ierwen.
6 Mee Wéi deenen, déi täuschen an hypokritesch sinn; well, sou seet den Här, ech wäert si viru Geriicht stellen.
7 Kuckt, wierklech, ech soen iech: Et ginn Hypokritten ënnert iech, déi e puer Mënsche getäuscht hunn, an dat huet dem Géigner Muecht ginn; mee kuckt, si wäerten zeréckgewonne ginn.
8 Mee d’Hypokritte sollen entlarvt an ofgeschnidde ginn, entweder am Liewen oder am Dout, jo, wéi ech et wëll; a Wéi deenen, déi vu menger Kierch ofgeschnidde ginn, well si si vun der Welt iwwerwonnen.
9 Dofir soll jiddwereen oppassen, dat hien net vläicht dat mécht, wat net a Wourecht a Gerechtegkeet viru mir geschitt.
10 An elo kommt, sprécht den Här duerch de Geescht zu den Eelste vu senger Kierch, a loosst eis matenee grëndlech doriwwer schwätzen, fir datt dir et verstitt;
11 loosst eis doriwwer schwätze wéi ee Mënsch mam aneren, vu Gesiicht zu Gesiicht.
12 Elo, wann ee Mënsch iwwert eppes schwätzt, sou gëtt hie vun de Mënsche verstanen, well hie féiert Grënn u wéi ee Mënsch; an sou wëll och ech, den Här, mat iech grëndlech doriwwer schwätzen, fir datt dir et verstitt.
13 Dofir stellen ech, den Här, iech dës Fro: Wouzou sidd dir ordinéiert ginn?
14 Datt dir d’Evangelium duerch de Geescht priedegt, nämlech duerch den Tréischter, dee rausgeschéckt gouf, fir d’Wourecht ze enseignéieren.
15 An dann hutt dir Geeschter empfaangen, déi dir net verstanen hutt, an hutt se empfaangen, wéi wann se vu Gott wieren. Sidd dir doranner gerechtfäerdegt?
16 Kuckt, dir sollt iech dës Fro selwer beäntwerten; mee wëll ech zu iech baarmhäerzeg sinn; a wien ënnert iech schwaach ass, dee soll vun elo un staark gemaach ginn.
17 Wierklech, ech soen iech: Wann ee vu mir ordinéiert ass a rausgeschéckt gëtt, d’Wuert vun der Wourecht duerch den Tréischter ze priedegen, am Geescht vun der Wourecht—priedegt hien dann duerch de Geescht vun der Wourecht oder op eng aner Weis?
18 Wann et op eng aner Weis geschitt, ass et net vu Gott.
19 A weider: Wann een d’Wuert vun der Wourecht empfänkt—empfänkt hien se duerch de Geescht vun der Wourecht oder op eng aner Weis?
20 Wann et op eng aner Weis geschitt, ass et net vu Gott.
21 Firwat kënnt dir also net verstoen an erkennen, datt een, deen d’Wuert duerch de Geescht vun der Wourecht empfänkt, et esou empfänkt, wéi et duerch de Geescht vun der Wourecht gepriedegt gëtt?
22 Dofir kënnen deen, dee priedegt, an deen, deen empfänkt, sech verstoen, a si gi béid erbaut a freeën sech mateneen.
23 A wat net erbaut, dat ass net vu Gott, mee ass Däischtert.
24 Wat vu Gott ass, dat ass Luucht, a wie Luucht empfänkt an a Gott verbleift, empfänkt méi Luucht; an d’Luucht gëtt méi hell a méi hell bis zum perfekten Dag.
25 A weider, wierklech, ech soen iech—an ech soen et, fir datt dir d’Wourecht wësst an domadder d’Däischtert vun iech verdreiwe kënnt;
26 Wie vu Gott ordinéiert ass a rausgeschéckt gëtt, deen ass bestëmmt, de Gréissten ze sinn, och wann hien de Geréngsten ass a jiddwerengem säi Kniecht.
27 Dofir besëtzt hien alles, well alles ass him assujettéiert, souwuel am Himmel wéi och op Äerden, d’Liewen an d’Luucht, de Geescht an d’Muecht, rausgeschéckt vum Wëlle vum Papp duerch de Jesus Christus, säi Jong.
28 Mee kee besëtzt alles, ausser hie wier reng gemaach a vun aller Sënd propper.
29 A wann dir reng gemaach a vun aller Sënd propper sidd, géift dir am Numm vum Jesus bieden, wat dir wëllt, an et wäert geschéien.
30 Dir sollt awer wëssen, datt iech agi wäert ginn, wat dir biede sollt; a well dir zur Féierung bestëmmt sidd, wäerten iech d’Geeschter assujettéiert sinn.
31 Dofir wäert et sech erginn: Wann dir ee Geescht sech annoncéiere gesitt, deen dir net verstoe kënnt, an dir dëse Geescht net empfänkt, sou biet de Papp am Numm vum Jesus; a wann hien iech dëse Geescht net gëtt, sou kënnt dir wëssen, datt en net vu Gott ass.
32 An et wäert iech Muecht iwwert de Geescht gi ginn; an dir sollt géint dee Geescht mat haarder Stëmm ausruffen, datt en net vu Gott ass—
33 net mat beschëllegendem Mëssbrauch, fir datt dir net iwwerwonne gitt, och net mat Bretzen oder béisaarteger Freed, fir datt dir net dovunner gepaakt gitt.
34 Wie vu Gott empfänkt, soll et als vu Gott uechten; an hie soll sech freeën, datt hie vu Gott als wierdeg geuecht gëtt ze empfänken.
35 An esou passt elo op a maacht dat, wat dir empfaangen hutt a spéider nach empfaange wäert—a vum Papp wäert iech d’Räich ginn an d’Muecht, alles ze iwwerwannen, wat net vun him verschriwwen ass.
36 A kuckt, wierklech, ech soen iech: Geséint sidd dir, déi dir elo dës meng Wierder aus dem Mond vu mengem Kniecht héiert, well är Sënde sinn iech verzien.
37 Loosst mäi Kniecht Joseph Wakefield, un deem ech Wuelgefalen hunn, a mäi Kniecht Parley P. Pratt zu de Gemeinschaften erausgoen a stäerkt si duerch d’Wuert vun der Ermanung;
38 genausou mäi Kniecht John Corrill an all meng Kniechten, déi zu dësem Amt ordinéiert sinn, a loosst si am Wéngert schaffen; a loosst keen si hënneren, dat ze maachen, wat ech hinne bestëmmt hunn—
39 dowéinst ass mäi Kniecht Edward Partridge doranner net gerechtfäerdegt; mee soll hien Ëmkéiert üben, da wäert him verzie ginn.
40 Kuckt, dir sidd kleng Kanner a kënnt elo nach net alles verdroen; dir musst a Gnod a Wësse vun der Wourecht nach wuessen.
41 Fäert net, kleng Kanner, well dir sidd mäin, an ech hunn d’Welt iwwerwonnen, an dir sidd vun deenen, déi mäi Papp mir ginn huet,
42 a kee vun deenen, déi mäi Papp mir ginn huet, wäert verluer goen.
43 An de Papp an ech sinn eens. Ech sinn am Papp, an de Papp ass a mir; a wann dir mech empfaangen hutt, sidd dir a mir an ech sinn an iech.
44 Dofir sinn ech matzen ënnert iech, an ech sinn de gudden Hiert an de Stee vun Israel. Wien op dësem Fiels baut, wäert ni stierzen.
45 An den Dag kënnt, wou dir meng Stëmm héieren a mech kucken a wësse wäert, datt ech sinn.
46 Sidd dofir waakreg, fir datt dir prett sidd. Jo. Amen.