Sektioun 35
Offenbarung, déi dem Joseph Smith, dem Prophet, an dem Sidney Rigdon zu oder bei Fayette, New York, de 7. Dezember 1830 ginn ass. Zu dëser Zäit war de Prophet bal all Dag mat enger Iwwersetzung vun der Bibel beschäftegt. D’Iwwersetzung gouf schonn am Juni 1830 ugefaangen, an den Oliver Cowdery an de John Whitmer haten als Schreiwer gedéngt. Well si elo zu aneren Aufgabe beruff gi waren, gouf de Sidney Rigdon duerch gëttlech Ernennung beruff, als Schreiwer vum Prophet an dësem Wierk ze déngen (kuckt Vers 20). Als Virwuert zur Opzeechnung vun dëser Offenbarung seet d’Geschicht vum Joseph Smith: „Am Dezember koum de Sidney Rigdon [aus Ohio] fir den Här ze froen, an den Edward Partridge koum mat him. … Kuerz no der Arrivée vun dësen zwee Bridder huet den Här sou gesot.“
1–2, Wéi d’Mënsche Gottes Kanner kënne ginn; 3–7,; De Sidney Rigdon gëtt beruff fir ze deefen an den Hellege Geescht ze konferéieren; 8–12, Zeechen a Wonner ginn duerch de Glawe bewierkt; 13–16, D’Dénger vum Här wäerten d’Natiounen duerch d’Muecht vum Geescht schloen; 17–19, De Joseph Smith hält d’Schlëssel vun de Mysterien; 20–21, Déi Auserwielte wäerten den Dag vum Komme vum Här aushalen; 22–27, Israel wäert gerett ginn.
1 Lauschtert op d’Stëmm vum Här, ärem Gott, nämlech Alpha an Omega, den Ufank an d’Enn, deem seng Bunn déi selwecht éiweg Ronn ass, deselwechten haut wéi gëschter a fir ëmmer.
2 Ech sinn de Jesus Christus, de Jong vu Gott, dee fir d’Sënde vun der Welt gekräizegt ginn ass, datt alleguerten, déi u mäin Numm gleewe wëllen, Kanner Gottes kënne ginn, jo, eens a mir, wéi ech eens sinn am Papp, wéi de Papp eens ass a mir, fir datt mir eens sinn.
3 Kuckt, wierklech, wierklech, ech soe mengem Kniecht Sidney: Ech hunn dech an deng Wierker ugesinn. Ech hunn deng Gebieder héieren an dech fir ee méi grousst Wierk virbereet.
4 Geséint bass du, well du solls méi Grousses maachen. Kuck, du waars rausgeschéckt, nämlech wéi de Johannes, fir de Wee prett ze maachen—viru mir a virum Elijah, dee komme soll, an du hues et net gewosst.
5 Du hues mat Waasser gedeeft, zur Ëmkéiert, mee si hunn den Hellege Geescht net empfaangen;
6 elo awer ginn ech dir d’Gebot, mat Waasser ze deefen, a si sollen den Hellege Geescht duerch Hännopleeën empfänken, wéi et an alen Zäite bei den Apostele war.
7 An et wäert sech erginn: Et wäert an deem Land ee grousst Wierk ginn, nämlech ënnert den Aneren, well hir Dommheet an hir Grujele wäerte virun den Ae vun allem Vollek offensichtlech ginn.
8 Well ech si Gott, a mäin Aarm huet sech net verkierzt; an ech wëll Doten u Wonner, Zeechen a Wonner all deene weisen, déi u mäin Numm gleewen.
9 An déi a mengem Numm bieden, voller Glawen, déi wäerten Däiwelen ausdreiwen; si wäerten déi Krank heelen; si wäerte maachen, datt déi Blann kënne gesinn an déi Daf héieren, déi Stomm schwätzen an déi Schlamm goen.
10 An d’Zäit kënnt schnell, wou de Mënschekanner Grousses gewise wäert ginn;
11 mee ouni Glawe wäert näischt gewise ginn ausser Zerstéierung iwwer Babylon, jo, dat selwecht Babylon, dat allen Natioune vum Wäi vun der Roserei vu senger Unzuucht huet drénke gelooss.
12 An et gëtt keen, dee Guddes mécht, ausser déijéineg, déi prett sinn, d’Fëllt vu mengem Evangelium ze empfänken, déi ech dëser Generatioun zougeschéckt hunn.
13 Dofir ruffen ech op, wat schwaach ass an der Welt, déi net geléiert a veruecht sinn, datt si d’Natioune mat der Muecht vu mengem Geescht schloen;
14 an hiren Aarm soll mäin Aarm sinn, an ech wëll hinne Schëld a Schutz sinn; an ech wëll hinnen d’Hëften ëmklameren, a si wäerte wéi ee Mann fir mech kämpfen; an hir Feinde wäerten ënnert hire Féiss sinn; an ech wäert wéinst hinnen d’Schwäert nidder fale loossen, a mam Feier vu menger Entrëschtung wäert ech si preservéieren.
15 An den Aarmen an den Duusse wäert d’Evangelium gepriedegt ginn, a si wäerten no der Zäit vu mengem Kommen oppassen, well et ass no—
16 a si wäerten d’Gläichnes vum Figebam gewuer ginn, well eben elo ass de Summer schonn no.
17 An ech hunn d’Fëllt vu mengem Evangelium duerch mäi Kniecht Joseph rausgeschéckt; an a senger Schwaachheet hunn ech hie geséint;
18 an ech hunn him d’Schlësselen zu de Geheimnisser vun deem ginn, wat versigelt ass, nämlech dat, wat vun der Grënnung vun der Welt un gewiescht ass, an dat, wat vun elo un bis zur Zäit vu mengem Komme geschéie wäert, souwäit hien a mir aushält; a wann net, da wäert ech een aneren a seng Plaz setzen.
19 Dofir waach iwwert hien, datt säi Glawen net versot, an et wäert duerch den Tréischter agi ginn, den Hellege Geescht, deen alles weess.
20 An ech ginn dir d’Gebot, datt s du fir hie schreiwe solls; an déi helleg Schrëft wäert gi ginn, wéi se a mengem Häerz ass, zur Erléisung vu mengen Auserwielten.
21 Well si wäerte meng Stëmm héieren a wäerte mech gesinn a wäerten net ageschlof sinn, a si wäerten den Dag vu mengem Kommen aushalen, well si wäerte reng gemaach ginn, jo, wéi ech reng sinn.
22 An elo soen ech dir: Bleif bei him, an hie soll mat dir reesen; verlooss hien net, da wäert sech dëst bestëmmt erfëllen.
23 An sou wäit dir net schreift, wäert et him gi sinn ze prophezeien; an du solls mäin Evangelium priedegen an dech op d’helleg Prophete beruffen, fir seng Wierder ze beweisen, wéi se him gi ginn.
24 Haalt all Geboter an Allianzen, duerch déi dir verflicht sidd; an ech wäert den Himmel biewe loossen, iech zum Gudden, an de Satan soll zidderen, an Zion wäert sech freeën op den Hiwwelen a prosperéieren;
25 an Israel wäert zu där vu mir bestëmmten Zäit gerett ginn; an duerch d’Schlësselen, déi ech ginn hunn, sollen si guidéiert ginn a guer net méi blaméiert ginn.
26 Hieft d’Häerz héich a sidd frou, är Erléisung kënnt méi no.
27 Fäert net, du kleng Häerd, d’Räich ass äert, bis ech kommen. Kuckt, ech komme schnell. Jo. Amen.