Sorgmæddi förumaðurinn
    Footnotes

    12

    Sorgmæddi förumaðurinn

    Friðsælt

    1. Á förnum vegi fátækan

    ég förumanninn hitti þann,

    er auðmjúkt svo um aðstoð bað,

    að aldrei neitað gat um það.

    Ég spurði’ ei neitt um nafn þess manns

    né nánar vissi’ um ferðir hans.

    Samt bar hann eitthvað í auga sér,

    sem alúð dulda vakti mér.

    2. Eitt sinn er reiddi ég málsverð minn

    sá maður orðlaust gekk hér inn

    í heljarsárri hungursnauð,

    svo honum gaf ég allt mitt brauð.

    Hann blessaði og braut það þá

    og bauð mér nokkurn hluta fá,

    en skorpan varð í munni mér

    sem Manna komið væri hér.

    3. Þá sá ég manninn máttlausan,

    þar mikið vatn af kletti rann

    sem ögrun beisk í þorstans þraut

    og þar með straumhratt burtu flaut.

    Ég tók hann þar sem þjáður kraup

    og þrisvar tæmdi hann mitt staup,

    þá deif því, bar mér barmarennt,

    svo brá; ég hef ei þorsta kennt.

    4. Eitt kvöld með flóði’ og fimbulvind

    og fellibylinn hæst við tind

    ég rödd hans heyrði’ og brátt við brá

    og bauð í húsaskjól mér hjá.

    Ég vermdi, gladdi gestinn þann

    og gekk úr rúmi fyrir hann,

    á gólfi sjálfur lágt ég lá,

    en leið sem Eden gisti þá.

    5. Við veginn nakinn, dauða nær

    ég næst hann sá, og lífi fjær,

    tók hjartslátt, öndun æfði hratt

    og andann styrkti’ um sárin bátt

    og dreypti víni’ í voðans und,

    þá varð hann heill á samri stund,

    þar féll minn hroki’ á fórnar stig,

    en friður Drottins signdi mig.

    6. Í fangelsi’ undir dauðadóm

    menn dæmdu’ hann vægðarlausum róm.

    Ég brýgslin lægði’ og lygar þar

    lyfti honum til virðingar.

    Þá spurði’ hann, mest sem reyndi mig:

    „Hvort myndi’ ég deyja fyrir sig?“

    Í örvinglan, sem enn ei skil

    minn andi sagði frjáls: „Ég vil.“

    7. Með örskots hraða af sér brá

    hinn ókunnugi hulu þá.

    Hans lófasár ei leyndu sér,

    ó, Lausnarinn stóð þar hjá mér.

    Hann mælti’ og nafn mitt nefndi þar:

    „Mitt nafn þú hófst til virðingar.

    Slík góðverk verði grafskrift þín,

    þú gerðir þau öll vegna mín.“

    Texti: James Montgomery, 1771–1854

    Lag: George Coles, 1792–1858, alt.

    Spámaðurinn Joseph Smith unni þessum sálmi heitt. Sjá History of the Church, 6:614–15

    Íslensk þýðing: Jón Hjörleifur Jónsson, 1923

    Matteusarguðspjall 25:31–40

    Mósía 2:17