2018
Աբուելոյի կոշիկի խանութը

Աբուելոյի կոշիկի խանութը

Հեղինակն ապրում է Յուտայում (ԱՄՆ):

«Գիտես, մենք պետք է ավելի նման լինենք այս կոշիկին», ասաց Պապիկը:

«Միշտ չէ, որ հեշտ է ասել «Ներեցեք» (Children’s Songbook, 98):

Liahona Magazine, 2018/04 Apr

Միգուելը բացեց իր աբուելոյի (իր պապիկի) կոշիկի խանութի դուռը: Նա զգաց կաշվի հոտը, որով աշխատում էր Աբուելոն: Դա նրա սիրած հոտերից մեկն էր:

«Ողջույն, Աբուելո»:

Աբուելոն ծնկի էր իջել և գծում էր հաճախորդի ոտնաթաթը մի թերթիկի վրա: Նա վեր չնայեց: Աբուելոյի լսողությունը այնքան էլ լավ չէր:

Միգուելը նստեց աշխատասեղանի մոտ: Նա նայում էր կտրված կաշվի կույտին: Նա պատկերացնում էր, թե ինչ էր Աբուելոն անելու յուրաքանչյուրի հետ, օգտագործելով իր մուրճը և տափակաբերան աքցանները:

Գործիքները հիշեցնում էին Միգուելին մեկ այլ բանի մասին, որը նա սիրում էր: Աբուելոն միշտ տալիս էր նրան մի կտոր քաղցրավենիք, երբ Միգուելն օգնում էր մաքրություն անելիս:

Բայց Միգուելը սոված էր այդ ժամանակ: Նա գիտեր, որ չպետք է հյուրասիրություն վերցներ առանց հարցնելու, բայց երևում է Աբուելոն զբաղված էր լինելու որոշ ժամանակ: «Երևի ես չպետք է սպասեմ», — մտածեց Միգուելը:

Միգուելը երկարացրեց ձեռքը վաճառասեղանի տակով դեպի քաղցրավենիքի բանկան: Այն լի էր նրա սիրելի քաղցրավենիքով՝ քաղցր ու բուրավետ՝ չիլիի փոշիով պատված: Երբ Միգուելը բացեց այն, մի քիչ անհարմար զգաց: Բայց քաղցրավենիքն այնքան համեղ էր երևում: Նա շտապելով դրեց իր բերանը:

Շուտով հաճախորդը մեկնեց: Աբուելոն վերցրեց մի կտոր կաշի և թրջեց այն ջրով: Դա օգնեց կաշին փափուկ պահել և հեշտ՝ աշխատելու համար:

Միգուելը խժռեց մնացած քաղցրավենիքը այնքան արագ, որքան կարող էր: Ապա նա քայլեց դեպի Աբուելոն։

«Ողջո՜ւյն»: Ասաց Աբուելոն ժպտալով: «Ուրախ եմ, որ եկել ես ինձ տեսնելու»:

Միգուելը գրկեց Աբուելոյին: Նա հույս ուներ Աբուելոն չէր նկատի, որ կերել էր քաղցրավենիքը: Միգուելը մի կողմ հրեց անհանգստությունը:

«Այսօր զբաղված ես երևում», — ասաց Միգուելը, մատնացույց անելով կաշվի կույտը: «Կա՞ օգնության կարիք»:

«Իհարկե։ Կարո՞ղ ես ինձ տալ այդ թելը»:

Միգուելը վերցրեց թելի մի երկար կտոր: Նա ձգեց այն ձեռքերով: Դա ավելի կոշտ էր, քան երևում էր:

«Վայ, ինչ ամուր է»:

Աբուելոն քրքջաց: «Այն պետք է ամուր լինի, կյանքի վատին ու լավին դիմանալու համար»: Աբուելոն քաշեց թելը կաշվի միջով: Ապա նրա դեմքը մի տեսք ընդունեց, որը մայրը երբեմն կոչում էր «Իմաստուն Աբուելոյի» հայացք:

«Գիտե՞ս, մենք պետք է ավելի նման լինենք այս կոշիկին», — ասաց Աբուելոն գլուխը շարժելով:

Միգուելը նայում էր կաշվին: «Ըմմմ … Արդյո՞ք դա անում ենք»:

« Այո իսկապես: Մենք պետք է ուժեղ մնանք: Այդ ձևով սատանայի գայթակղությունները մեզ չեն ստիպի տապալվել»:

Կարմիր քաղցրավենիքը առկայծեց Միգուելի մտքում: Նա գիտեր, որ պետք է ասեր Աբուելոյին այդ մասին:

Աբուելոն մի հին կոշիկ վերցրեց դարակից: «Տեսնո՞ւմ ես այս մեծ անցքը»:

Միգուելը ձեռքը գրեթե կարող էր մտցնել անցքի միջով: «Այո»:

«Այս մի ժամանակ մի փոքրիկ անցք էր, որը կարելի էր հեշտությամբ սարքել: Բայց նրանք սպասել են և այժմ շատ ավելի դժվար է լինելու այն նորոգել: Վատ սովորույթներն ու վատ ընտրությունները նման են այդ անցքին: Ավելի լավ է դրանք վաղ նորոգել»:

Աբուելոն կրկին շարժեց գլուխը և Իմաստուն Աբուելոյի արտահայտությունը փոխվեց՝ դառնալով ժպիտ: Նրանք շարունակում էին խոսել, մինչ Աբուելոն աշխատում էր: Ողջ ժամանակ Միգուելը շարունակում էր մտածել կարմիր քաղցրավենիքի մասին:

Երբ Աբուելոն վերջացրեց, Միգուելը օգնեց նրան մաքրելու գործում: Հետո Աբուելոն վերցրեց իր քաղցրավենիքի բանկան:

Ի վերջո Միգուելը չկարողացավ այլևս դիմանալ: «Ես վերցրեցի քո քացրավենիքից մեկ հատ», — հանկարծակի ասաց նա:

Աբուելոն վար դրեց բանկան: «Ի՞նչ ասացիր»:

Միգուելը պատմեց նրան առանց հարցնելու քաղցրավենիքը վերցնելու մասին: «Ներիր Աբուելո: Ես այլևս երբեք չեմ անի այդ, ես խոստանում եմ»:

Աբուելոն ամուր գրկեց Միգուելին: Միգուելն իրեն այնքան լավ զգաց:

«Շնորհակալություն ազնիվ լինելու համար: Դա շատ ավելի կարևոր է ինձ համար, քան որևէ այլ բան»:

Տուն քայլելով, Միգուելը զգում էր իրեն ճիշտ այնպես, ինչպես Աբուելոյի կարած մի նոր զույգ կոշիկ: Ուժեղ, ինչպես կարող էր լինել և պատրաստ կյանքի համար: