Ⅱ Ks. Nefiego 16

Rozdział 16

Izajasz widzi Pana. Grzechy Izajasza są przebaczone. Zostaje powołany do prorokowania. Prorokuje o odrzuceniu nauk Chrystusa przez Żydów. Resztka powróci. Por. Ks. Izajasza 6. W okresie lat 559–545 p.n.e.

1. aroku śmierci króla Uzjasza ujrzałem Pana siedzącego na tronie wysokim i wyniosłym, a bkraj Jego szaty wypełniał świątynię.

2. Ponad Nim stały aserafiny; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zasłaniał swe oblicze, dwoma zasłaniał swe nogi, a dwoma latał.

3. I wołał jeden do drugiego tymi słowy: Święty, święty, święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały.

4. I od głosu tego, który wołał, zadrżały afutryny drzwi, a dom ten napełnił się dymem.

5. Wtedy rzekłem: Biada mi! Jestem azgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i przebywam wśród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje widziały Króla, Pana Zastępów.

6. Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, mając w ręku arozżarzony węgiel, który szczypcami wziął z ołtarza.

7. I dotknął nim ust moich, i rzekł: Oto dotknęło to twoich warg, i zmazana jest twa aniegodziwość, a grzech twój odpuszczony.

8. I usłyszałem głos Pana mówiący: Kogo mam posłać? Kto by nam poszedł? Tedy powiedziałem: Oto jestem, poślij mnie.

9. A On rzekł: Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie uważnie, lecz nie zrozumieli; patrzcie uważnie, lecz nie dostrzegli.

10. Niech serce tego ludu zarośnie tłuszczem, i dotknij jego uszy głuchotą, a jego oczy ślepotą, aby oczyma nie widział ani uszyma nie asłyszał, ani swym sercem nie rozumiał, aby się nie nawrócił i nie był uzdrowiony.

11. Wtedy rzekłem: Panie, jak długo? I odrzekł: Aż miasta zostaną spustoszone i pozbawione mieszkańców, aż domy będą bezludne, a kraj stanie się całkowicie opustoszały.

12. awygna Pan ludzi w strony dalekie, tak że zwiększy się spustoszenie wewnątrz kraju.

13. Jednak pozostanie dziesiąta część, i powrócą, i ponownie zostaną zniszczeni jak terebint czy dąb, których życie pozostaje w pniu, gdy traci liście, tak też w nich aostaną się święci potomkowie.

      • tzn. ok. 750 r. p.n.e.

      • tzn. rąbek jego szaty lub jej skraj.

      • HEBR. zatrzęsły się progi w posadach.

      • HEBR. odcięty; tzn. przytłoczony świadomością grzechów swoich i swego ludu.

      • tzn. znak oczyszczenia.

      • tzn. podobnie jak drzewo — chociaż jego liście zostały rozproszone, to życie i zdolność wydawania nasion pozostają w jego wnętrzu.