មរមន 1
    Footnotes

    គម្ពីរ​មរមន

    ជំពូក​ទី ១

    អាំម៉ារ៉ុន​បង្គាប់​មរមន អំពី​បញ្ជី​ពិសិដ្ឋ​ទាំង​ឡាយ — សង្គ្រាម​ចាប់​ផ្ដើម​រវាង​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ និង​ពួក​សាសន៍​លេមិន — ពួក​នីហ្វៃ​បី​នាក់ ត្រូវ​បាន​នាំ​យក​ទៅ — អំពើ​ទុច្ចរិត ការ​ឥត​ជំនឿ របៀន និង​មន្តអាគម មាន​អំណាច​លើ​អ្វី​ផ្សេងៗ។ ប្រមាណ​ជា​ឆ្នាំ ៣២១–៣២៦ គ.ស.។

    ហើយ​ឥឡូវ​នេះ ខ្ញុំ មរមន​ធ្វើ​បញ្ជី​មួយ​អំពី​ការណ៍​ទាំង​ឡាយ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ ហើយ​បាន​ឮ ហើយ​បាន​ហៅ​ថា គម្ពីរ​មរមន។

    ហើយ​កាល​អាំម៉ារ៉ុន​បាន​លាក់​បញ្ជី​ទាំង​នោះ​ថ្វាយ​ព្រះ​ហើយ នោះ​លោក​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ (កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ដប់​ឆ្នាំ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​រៀន​សូត្រ​តាម​លំនាំ​នៃ​ការ​រៀន​សូត្រ​របស់​ប្រជាជន​ខ្ញុំ) ហើយ​អាំម៉ារ៉ុន​បាន​និយាយ​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា ៖ ខ្ញុំ​ឃើញ​ថា​ឯង គឺជា​ក្មេង​ម្នាក់​ដ៏​ម៉ឺងម៉ាត់ ហើយ​ចេះ​សង្កេត​ដោយ​ឆាប់​រហ័ស

    ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ កាលណា​ឯង​អាយុ​ម្ភៃ​បួន​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ឯង​ចងចាំ​នូវ​អ្វីៗ ដែល​ឯង​បាន​សង្កេត​មើល​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​ប្រជាជន​នេះ ហើយ​កាលណា​ឯង​ដល់​អាយុ​នេះ ចូរ​ឯង​ទៅ​ឯ​ដែនដី​អាន់ទុម​ត្រង់​ភ្នំ​មួយ ដែល​នឹង​ត្រូវ​ហៅ​ថា ស៊ិម ហើយ​នៅ​ទី​នោះ ខ្ញុំ​បាន​កប់​ទុក​ដល់​ព្រះ​នូវ​ចម្លាក់​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​ទាំង​អស់​ស្ដី​អំពី​ប្រជាជន​នេះ។

    ហើយ​មើល​ចុះ ចូរ​ឯង​យក​ផ្ទាំង​នីហ្វៃ ឯ​ចម្លាក់​ដែល​នៅ​សល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ចូរ​ឯង​ទុក​នៅ​កន្លែង​ដដែល ហើយ​ឯង​ត្រូវ​ឆ្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​នីហ្វៃ​នូវ​ការណ៍​ទាំង​អស់ ដែល​ឯង​បាន​សង្កេត​ឃើញ​អំពី​ប្រជាជន​នេះ។

    ហើយ​ខ្ញុំ មរមន ត្រូវ​ជា​ពូជ​ពង្ស​នីហ្វៃ (ឯ​ឪពុក​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​មរមន) ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ការណ៍​ដែល​អាំម៉ារ៉ុន​បាន​បញ្ជា​ដល់​ខ្ញុំ។

    ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ដប់​មួយ​ឆ្នាំ ត្រូវ​បាន​ឪពុក​ខ្ញុំ​នាំ​ទៅ​ឯ​ដែនដី​ខាង​ត្បូង​ដល់​ដែនដី​សារ៉ាហិមឡា។

    នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដែនដី​ទាំង​មូល មាន​ពាស​ពេញ​ដោយ​អគារ ហើយ​ប្រជាជន​មាន​ចំនួន​ច្រើន​កុះករ ហាក់​បី​ដូច​ជា​ខ្សាច់​នៅ​មាត់សមុទ្រ។

    ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ មាន​សង្គ្រាម​កើត​ឡើង រវាង​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ គឺ​មាន​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ ពួក​សាសន៍​យ៉ាកុប ពួក​សាសន៍​យ៉ូសែប និង​ពួក​សាសន៍​សូរាំ ហើយ​សង្គ្រាម​នេះ គឺ​រវាង​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ និង​ពួក​សាសន៍​លេមិន និង​ពួក​សាសន៍​លេមយួល និង​ពួក​សាសន៍​អ៊ីសម៉ាអែល។

    ឥឡូវ​នេះ ពួក​សាសន៍​លេមិន ពួក​សាសន៍​លេមយួល និង​ពួក​សាសន៍​អ៊ីសម៉ាអែល ត្រូវ​ហៅ​ថា សាសន៍​លេមិន ឯ​គូ​បដិ​បក្ស​ទាំង​ពីរ គឺ​សាសន៍​នីហ្វៃ និង​សាសន៍​លេមិន។

    ១០ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា សង្គ្រាម​ក៏​កើត​ឡើង​រវាង​ពួក​គេ នៅ​តំបន់​ព្រំប្រទល់​សារ៉ាហិមឡា​ជិត​មាត់ទន្លេ​ស៊ីដូន។

    ១១ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ​បាន​ប្រមូល​គ្នា​មួយ​ចំនួន​ធំ គឺ​ដល់​ទៅ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​បី​ម៉ឺន​នាក់។ ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា ពួក​គេ​មាន​ចម្បាំង​ជា​ច្រើន​លើក​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ ហើយ​ពួក​សាសន៍​នីហ្វៃ​បាន​ឈ្នះ​លើ​ពួក​សាសន៍​លេមិន ហើយ​បាន​សម្លាប់​ពួក​គេ​អស់​ជា​ច្រើន។

    ១២ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា ពួក​សាសន៍​លេមិន​បាន​បោះបង់​ចោល​បំណង​របស់​គេ ហើយ​ក៏​មាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​នៅ​លើ​ដែនដី ហើយ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​បាន​ស្ថិតនៅ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រហែល​បួន​ឆ្នាំ គឺ​គ្មាន​ការ​ខ្ចាយ​ឈាម​ឡើយ។

    ១៣ប៉ុន្តែ អំពើ​ទុច្ចរិត​ក៏​នៅ​មាន​ពាស​ពេញ​លើ​ផ្ទៃ​ដែនដី​ទាំង​មូល ដរាប​ដល់​ព្រះ​អម្ចាស់​ទ្រង់​បាន​យក​ពួក​សិស្ស​ដ៏​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ទ្រង់​ចេញ ហើយ​កិច្ចការ​នៃ​អព្ភូតហេតុ​ទាំង​ឡាយ និង​ការ​ព្យាបាល​ក៏​ឈប់​មាន ពី​ព្រោះ​មក​ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ប្រជាជន។

    ១៤ហើយ​គ្មាន​អំណោយទាន​មក​ពី​ព្រះ​អម្ចាស់​សោះ ឯ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​បរិសុទ្ធ​ក៏​ពុំ​បាន​យាង​មក​សណ្ឋិត​លើ​នរណា​មួយ​ឡើយ ពី​ព្រោះ​មក​ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត និង​ការ​ឥត​ជំនឿ​របស់​គេ។

    ១៥ហើយ​កាល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​ដប់​ប្រាំ​ឆ្នាំ ហើយ​មាន​គំនិត​ដ៏​ម៉ឺងម៉ាត់ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ ព្រះ​អម្ចាស់ ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ជួប​ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ភ្លក់ ហើយ​បាន​ស្គាល់​នូវ​សេចក្ដី​ល្អ​សប្បុរស​នៃ​ព្រះ​យេស៊ូវ។

    ១៦ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ខិតខំ​ប្រកាស​ដល់​ប្រជាជន​នេះ ប៉ុន្តែ​មាត់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បិទ​ទេ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ហាមឃាត់​មិន​ឲ្យ​ប្រកាស​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ទេ ត្បិត​មើល​ចុះ ពួក​គេ​បាន​បះបោរ​ដោយ​ចេតនា​ទាស់​នឹង​ព្រះ​របស់​គេ ឯ​ពួក​សិស្ស​ដ៏​ជាទី​ស្រឡាញ់ ក៏​ត្រូវ​បាន​យក​ចេញ​ពី​ដែនដី​នេះ​ទៅ ពី​ព្រោះ​មក​ពី​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​ប្រជាជន។

    ១៧ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ហាមឃាត់ មិន​ឲ្យ​ប្រកាស​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​សោះ ពី​ព្រោះ​មក​ពី​ភាព​រឹងរូស​នៃ​ចិត្ត​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ដោយ​សារ​ភាព​រឹង​រូស​នៃ​ចិត្ត​របស់​គេ​នេះ​ហើយ ទើប​ដែនដី​នេះ​ត្រូវ​បណ្ដាសា ព្រោះ​តែ​ពួក​គេ។

    ១៨ឯ​ក្រុម​ចោរ​កាឌីអានតុន​ទាំង​នេះ ដែល​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​សាសន៍​លេមិន​នោះ បាន​រាលដាល​នៅ​លើ​ដែនដី ដរាប​ដល់​បណ្ដាជន​ចាប់​ផ្ដើម​លាក់​ទ្រព្យ​របស់​គេ​ទុក​នៅ​ក្នុង​ដី ឯ​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​រអិល ពី​ព្រោះ​ព្រះ​អម្ចាស់ ទ្រង់​បាន​ដាក់​បណ្ដាសា​ដល់​ដី ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​អ្នក​ទាំង​នេះ​អាច​រក្សា​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ​ជាប់ ឬ​ក៏​រក​ទ្រព្យ​ទាំង​នោះ​ឃើញ​វិញ​ឡើយ។

    ១៩ហើយ​ហេតុការណ៍​បាន​កើត​ឡើង​ថា មាន​របៀន មន្តអាគម និង​អំពើ ហើយ​អំណាច​របស់​អ្នក​អាក្រក់ បាន​កើត​ឡើង​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​ដែនដី ស្រប​ដូច​ពាក្យ​ព្យាករណ៍​របស់​អ័ប៊ីណាដៃ និង​របស់​សាំយូអែល ជា​សាសន៍​លេមិន​ផង៕