1 An dann huet den Här gesprach: Loosst eis erofgoen. A si sinn um Ufank erofgaangen, an si, dat heescht d’Gëtter, hunn d’Himmelen an d’Äerd geformt a kreéiert.

2 An nodeems d’Äerd kreéiert war, do war se eidel a wüüst, well si haten nach näischt wéi nëmmen d’Äerd kreéiert; an Däischtert huet iwwert der Déift geherrscht, an de Geescht vun de Gëtter huet iwwert dem Waasser geschwieft.

3 An si (d’Gëtter) hu gesprach: Loosst Liicht sinn; An et war Liicht.

4 An si (d’Gëtter) hunn d’Liicht erfaasst, well et war hell; a si hunn d’Liicht vun der Däischtert getrennt oder hunn et sech vun der Däischtert trenne gelooss.

5 An d’Gëtter hunn d’Liicht Dag genannt, an d’Däischtert hunn si Nuecht genannt. An et huet sech erginn: Vum Owend bis zum Mueren hunn si Nuecht genannt, a vum Muere bis zum Owend hunn si Dag genannt; an dëst war den éischten Dag, nämlech den Ufank vun deem, wat si Dag an Nuecht genannt hunn.

6 An d’Gëtter hunn och gesprach: Loosst do wäite Raum si matzen an de Waasser, an dee soll d’Waasser vun de Waasser trennen.

7 An d’Gëtter hunn dem wäite Raum kommandéiert, sou datt en déi Waasser, déi ënnert dem wäite Raum waren, vun de Waasser, déi iwwert dem wäite Raum waren, getrennt huet; an et war esou, jo, wéi si et kommandéiert hunn.

8 An d’Gëtter hunn de wäite Raum Himmel genannt. An et huet sech erginn: Vum Owend bis zum Mueren hunn si Nuecht genannt; an et huet sech erginn: Vum Muere bis zum Owend hunn si Dag genannt; an dëst war déi zweet Zäit, déi si Nuecht an Dag genannt hunn.

9 An d’Gëtter hu kommandéiert, nämlech: Loosst déi Waasser ënnert dem Himmel sech sammelen un engem Uert, a loosst d’Äerd dréchen eropkommen; an et war esou, wéi si et kommandéiert hunn.

10 An d’Gëtter hunn dat dréchent Land als Äerd bezeechent, an d’Sammlung vun de Waasser hunn si als Grousst Waasser bezeechent; an d’Gëtter hu gesinn, datt hinne gefollegt gouf.

11 An d’Gëtter hu gesprach: Loosst eis d’Äerd prett maachen, datt et Gras ervirbréngt, Kraut, dat sech inseminéiert, de Fruuchtbam, dee Fruucht bréngt no senger Aart, deem säi Som an sech sengesgläichen ervirbréngt op der Äerd; an et war esou, wéi si et kommandéiert hunn.

12 An d’Gëtter hunn d’Äerd geformt, sou datt et Gras aus deem sengem eegene Som ervirbrénge géif a Kraut, dat aus sengem eegene Som Kraut ervirbrénge géif, dat Som bréngt no senger eegener Aart, an datt d’Äerd de Bam ervirbrénge géif aus sengem eegene Som, dee Fruucht bréngt, deem säi Som an sech nëmme sengesgläichen ervirbrénge kann, no senger Aart; an d’Gëtter hu gesinn, datt hinne gefollegt gouf.

13 An et huet sech erginn: Si hunn d’Deeg gezielt; vum Owend bis zum Mueren hunn si Nuecht genannt; an et huet sech erginn: Vum Muere bis zum Owend hunn si Dag genannt; an et war déi drëtt Zäit.

14 An d’Gëtter hunn d’Liichter am wäite Raum vum Himmel geformt an hunn si den Dag vun der Nuecht trenne gelooss; an si hunn se geformt, datt se als Zeechen dénge géifen a fir Zäiten a fir Deeg a fir Joren;

15 an si hunn se sou geformt, datt Liichter wieren am wäite Raum vum Himmel an der Äerd Liicht géife ginn; an et war esou.

16 An d’Gëtter hunn déi zwee grouss Liichter geformt, dat méi grousst Liicht, datt et den Dag beherrscht, an dat méi klengt Liicht, datt et d’Nuecht beherrscht; mat deem méi klengem Liicht hunn si och d’Stäre gesat;

17 an d’Gëtter hunn se an de wäite Raum vum Himmel gesat, fir der Äerd Liicht ze ginn an den Dag an d’Nuecht ze beherrschen an d’Liicht vun der Däischtert scheeden ze loossen.

18 An d’Gëtter haten op déi Saachen opgepasst, déi si kommandéiert haten, bis se gefollegt hunn.

19 An et huet sech erginn: Vum Owend bis zum Muere war et Nuecht; an et huet sech erginn: Vum Muere bis zum Owend war et Dag; an et war déi véiert Zäit.

20 An d’Gëtter hu gesprach: Loosst eis déi Waasser prett maachen, datt se wimmele vu Kreaturen, déi sech beweegen, déi Liewen hunn, an d’Villercher, datt se fléien am oppene wäite Raum vum Himmel iwwert der Äerd.

21 An d’Gëtter hunn déi Waasser prett gemaach, fir grouss Walen an all lieweg Kreatur, dat sech beweegt, wouvunner d’Waasser wimmele sollt, ervirzebréngen no senger Aart, an all gefligelt Villchen no senger Aart. An d’Gëtter hu gesinn, datt hinne gefollegt gouf an datt hire Plang gutt war.

22 An d’Gëtter hu gesprach: Mir wëllen se séinen an se fruchtbar sinn an sech multiplizéieren an d’Waasser an de Mieren oder grousse Waasser fëlle loossen; a mir wëllen d’Villercher sech multiplizéiere loossen op der Äerd.

23 An et huet sech erginn: Vum Owend bis zum Mueren hunn si Nuecht genannt, an et huet sech erginn: Vum Muere bis zum Owend hunn si Dag genannt; an et war déi fënneft Zäit.

24 An d’Gëtter hunn d’Äerd prett gemaach, datt et déi lieweg Kreaturen ervirbrénge géif no senger Aart, Véi a wat kraucht an déi wëll Déiere vun der Äerd no hirer Aart; an et war esou, wéi si gesprach haten.

25 An d’Gëtter hunn d’Äerd geformt, datt et déi wëll Déieren ervirbrénge géif no senger Aart a Véi no senger Aart an alles, wat um Buedem kraucht, no senger Aart; an d’Gëtter hu gesinn, datt se follege géifen.

26 An d’Gëtter hu matenee beroden a gesprach: Loosst eis erofgoen an de Mënsch kreéieren no eisem Bild, eis selwer änlech; a mir wëllen hinnen Herrschaft ginn iwwert d’Fësch vum Mier an iwwert d’Villercher an der Loft an iwwert d’Véi an iwwert déi ganz Äerd an iwwert alles, wat kraucht, dat um Buedem kraucht.

27 Sou sinn d’Gëtter erofgaangen, fir de Mënsch als hiert Bild ze formen, hien ze kreéieren als d’Bild vun de Gëtter, si ze kreéieren als Mann a Fra.

28 An d’Gëtter hu gesprach: Mir wëllen si séinen. An d’Gëtter hu gesprach: Mir wëlle bewierken, datt si fruchtbar wieren a sech multiplizéieren, datt si d’Äerd fëlle géifen a Meeschter iwwert d’Äerd wieren, datt si iwwert d’Fësch vum Mier herrschen an iwwert d’Villercher an der Loft an iwwert alles, wat lieft, dat sech op der Äerd beweegt.

29 An d’Gëtter hu gesprach: Kuckt, mir wëllen hinnen all Kraut ginn, dat Som dréit, dat op der ganzer Äerd wuesse wäert, an all Bam, un deem Fruucht ass; jo, d’Fruucht vum Bam, déi Som bréngt, wëlle mir hinne ginn; fir ze Iesse soll et hinnen déngen.

30 An all wëll Déier vun der Äerd an all Villchen an der Loft an allem, wat um Buedem kraucht—kuckt, mir wëllen hinne Liewe ginn, a mir wëllen hinnen och all gréngt Kraut fir ze Iesse ginn, an alles dëst soll sou geformt ginn.

31 An d’Gëtter hu gesprach: Mir wëllen alles maachen, wat mir gesprach hunn, an se formen; a kuckt, se solle ganz vill follegen. An et huet sech erginn: Vum Owend bis zum Mueren hunn si Nuecht genannt; an et huet sech erginn: Vum Muere bis zum Owend hunn si Dag genannt; a si hunn déi sechsten Zäit gezielt.