1 Den Här awer huet d’Hongersnout am Land Ur sou schwéier wuesse gelooss, datt mäi Brudder Haran gestuerwen ass; awer den Terach, mäi Papp, huet nach am kaldäesche Land Ur gelieft.

2 An et huet sech erginn: Ech, den Abraham, hunn d’Sarai zur Fra geholl, a mäi Brudder Nahor huet d’Milka zur Fra geholl; dat waren d’Duechtere vum Haran.

3 Den Här huet awer zu mir gesprach: Abraham, géi fort aus dengem Land, vun denger Famill an aus dengem Papp sengem Haus, an ee Land, dat ech dir wäert weisen.

4 Dofir hunn ech d’kaldäescht Land Ur verlooss, fir an d’Land Kanaan ze reesen; an ech hu mengem Brudder säi Jong Lot a seng Fra a meng Fra Sarai matgeholl; an och mäi Papp ass mir nogaangen an dat Land, dat mir Haran genannt hunn.

5 An d’Hongersnout huet nogelooss; a mäi Papp ass an Haran bliwwen an huet do gewunnt, well et an Haran vill Häerde gi sinn. A mäi Papp huet sech erëm senger Idolatrie zougewannt, dofir ass hien an Haran verbliwwen.

6 Awer ech, Abraham, a mengem Brudder säi Jong Lot hunn zum Här gebiet, an den Här huet sech mir gewisen an zu mir gesprach: Stéi op an huel de Lot mat dir; well ech hu vir, dech aus dem Land Haran ze huelen an aus dir ee geeschtlechen Dénger ze maachen, dee mäin Numm an ee friemt Land dréit, dat ech dengen Nokommen no dir als éiwege Besëtz wëll ginn, wann si op meng Stëmm lauschteren.

7 Well ech sinn den Här, däi Gott; ech wunnen am Himmel; d’Äerd ass mäi Fousshocker; ech strecke meng Hand aus iwwer d’Mier, an et follegt menger Stëmm; de Wand an d’Feier maachen ech zu menge Ween; ech schwätzen zu de Bierger—Gitt ewech vun hei—a kuck, se gi vun engem Hurrikan ewechgeholl, am Nu, plëtzlech.

8 Mäin Numm ass Jehova, an ech weess d’Enn vun Ufank un; dofir wäert meng Hand iwwert dir sinn.

9 An ech wëll aus dir eng grouss Natioun maachen, an ech wäert dech iwwer d’Moosse séinen an däin Numm ënnert allen Natioune grouss maachen; an du wäerts dengen Nokommen no dir ee Seege sinn, andeems si nämlech dëse geeschtlechen Déngscht an dëst Priistertum an hiren Hänn zu allen Natiounen droen;

10 an ech wëll si duerch däin Numm séinen; well alleguerten, déi dëst Evangelium empfänken, sollen no dengem Numm genannt an dengen Nokommen dobäigezielt ginn, a si wäerten opstoen an dech als hire Papp luewen.

11 An ech wäert séinen, déi dech séinen, a verfluchen, déi dech verfluchen. An an dir (dat heescht an dengem Priistertum) an dengen Nokommen (dat heescht dengem Priistertum)—well ech dir d’Versprieche ginn, datt dëst Recht an dir an dengen Nokommen no dir verbleiwe wäert (an zwar an de wuertwiertlechen Nokommen, nämlech denge leiflechen Nokommen)—wäerten all Famillje vun der Äerd geséint sinn, jo, mat de Seenunge vum Evangelium, an dat sinn d’Seenunge vun der Erléisung, jo, dem éiwege Liewen.

12 Nodeems awer den Här sech zeréckgezunn hat an net méi mat mir geschwat a mir säi Gesiicht entzunn huet, hunn ech a mengem Häerz gesprach: Däi Kniecht huet dech seriö gesicht; elo hunn ech dech fonnt.

13 Du hues däin Engel geschéckt, fir mech vun de Gëtter vun Elkena ze befreien, an ech wäert wuel dorunner maachen, op deng Stëmm ze lauschteren; dofir looss däi Kniecht sech erhiewen an a Fridden zéien.

14 Sou sinn ech, den Abraham, fort gezunn, wéi den Här et mir gesot hat, an de Lot mat mir; an ech, den Abraham, war zweeasiechzeg Joren al, wéi ech aus Haran ewechgezu sinn.

15 An ech hunn d’Sarai, déi ech mir zur Fra geholl hat, wéi ech zu Ur am Kaldäa war, a mengem Brudder säi Jong Lot souwéi all eise Besëtz, dee mir gesammelt haten, matgeholl, genausou déi Séilen, déi mir zu Haran ëm eis versammelt haten, a mir hunn eis op de Wee nom Land Kanaan gemaach an hunn ënnerwee an Zelter gewunnt;

16 dofir war d’Éiwegkeet eis Decken an eise Fiels an eis Rettung, wéi mir vun Haran iwwer Jershon an d’Land Kanaan koumen.

17 Ech awer, den Abraham, hunn am Land Jershon een Altor opgebaut an dem Här een Affer duerbruecht a gebiet, d’Hongersnout géif vu mengem Papp sengem Haus ofgewannt ginn, fir datt si net vernicht ginn.

18 An da si mir vu Jershon duerch d’Land nom Uert Sichem gezunn; dee louch um Niveau vu More, a mir ware schonn an d’Grenzgebitt vum Land vun de Kanaanite komm. An ech hunn do um Niveau vu More een Affer duerbruecht an den Här bescheiden ugeruff, well mir ware schonn an d’Land vun dëser idolatrescher Natioun komm.

19 An als Äntwert op mäi Bieden ass mir den Här erschéngt an huet zu mir gesprach: Dengen Nokomme wëll ech dëst Land ginn.

20 An ech, den Abraham, hu mech vun deem Altor, deem ech dem Här gebaut hat, erhuewen, a si vun do aus un ee Bierg ëstlech vu Bet-El gaangen; do hunn ech mäin Zelt opgebaut, Bet-El am Westen an Ai am Osten; an do hunn ech dem Här nach een Altor gebaut an nach eng Kéier den Numm vum Här ugeruff.

21 An ech, den Här, si weider gereest, ëmmer nach géint Süden; an d’Hongersnout am Land huet ugedauert; an ech, den Abraham, hu beschloss, an Ägypten erofzezéien an do ze bleiwen, well d’Hongersnout ass ganz dréckend ginn.

22 An et huet sech erginn: Wéi ech no dorunner war, an Ägypten eran ze goen, huet den Här zu mir gesprach: Kuck, deng Fra Sarai ass ganz schéin unzekucken;

23 dofir wäert et sech erginn: Wann d’Ägypter hatt gesinn, wäerten si soen, hatt ass seng Fra, a si wäerten dech ëmbréngen, hatt awer wäerten si liewe loossen; dofir kuckt, datt dir et op dës Weis maacht:

24 Looss hatt zu den Ägypter soen, hatt wier deng Schwëster; da wäerts du um Liewe bleiwen.

25 An et huet sech erginn: Ech, den Abraham, hu menger Fra Sarai alles erzielt, wat den Här zu mir geschwat hat: Dofir bieden ech dech, so dach zu hinnen, du wäers meng Schwëster, fir datt et mir wéinst denger gutt ergeet a meng Séil wéinst denger um Liewe bleift.