Józef w Egipcie

Niewolnik staje się przywódcą

Józef został sprzedany jako niewolnik człowiekowi o imieniu Potyfar. Potyfar pracował u faraona, władcy Egiptu. Potyfar wiedział, że Pan pomaga Józefowi. Zaufał Józefowi i powierzył mu pieczę nad swoim domem i wszystkim, co posiadał.

I Ks. Mojżeszowa 39:1–6

Żona Potyfara bardzo lubiła Józefa. Chciała, żeby Józef złamał z nią przykazania Pana. Józef odmówił.

I Ks. Mojżeszowa 39:7–10

Żona Potyfara nie poddawała się, więc Józef uciekł. Była zła na Józefa.

I Ks. Mojżeszowa 39:11–12

Pokazała Potyfarowi ubranie Józefa. Skłamała Potyfarowi o tym, co Józef zrobił. Potyfar wtrącił Józefa do więzienia.

I Ks. Mojżeszowa 39:13–20

Józef został oddzielony od swojej rodziny. Do tej pory był niewolnikiem, teraz został więźniem. Lecz Pan dalej pomagał Józefowi. Józef się nie poddał. Pan pobłogosławił strażnika więziennego, by ten dostrzegł w Józefie dobro. Strażnik zaczął mu ufać i uczynił Józefa zarządcą innych więźniów.

I Ks. Mojżeszowa 39:21

Józef spotkał dwóch więźniów, piekarza i podczaszego, którzy pracowali u faraona. Obaj mieli dziwne sny. Dzięki mocy Pana Józef wyjaśnił im, co oznaczały ich sny. Sen podczaszego oznaczał, że go uwolnią. Trzy dni później wrócił do pracy u faraona.

I Ks. Mojżeszowa 39:22–23; 40:1–21

Pewnego dnia faraon zasmucił się swoimi snami. Nikt nie mógł mu powiedzieć, co oznaczają.

I Ks. Mojżeszowa 41:1–8

Wtedy podczaszy przypomniał sobie, że Józef potrafił wyjaśniać sny.

I Ks. Mojżeszowa 41:9–13

Józef został przyprowadzony z więzienia, żeby wyjaśnić sny faraona. Józef powiedział, że sny oznaczają, iż Egipt będzie przez siedem lat obfitował w pożywienie, a potem nastąpi siedem lat głodu. Józef powiedział faraonowi, że Egipt powinien gromadzić zapasy pożywienia w czasach obfitości.

I Ks. Mojżeszowa 41:14–36

Faraon wiedział, że to, co Józef powiedział o jego snach, było prawdą. Uwolnił Józefa z więzienia i uczynił go wielkim przywódcą w Egipcie. Przez siedem lat Józef pomagał gromadzić zapasy jedzenia w Egipcie.

I Ks. Mojżeszowa 41:37–53

Nadszedł czas głodu. Nic wówczas nie rosło. Ludzie podróżowali do Egiptu, aby kupować zgromadzone przez Józefa pożywienie. Dzięki Józefowi Egipcjanie zgromadzili tyle zapasów, że starczyło ich dla nich i innych osób, żeby przetrwać.

I Ks. Mojżeszowa 41:54–57