Een dansbeproeving
Tijdens haar grootste beproeving zei Sinah M. uit Duitsland tegen zichzelf: ‘Ik kom hier liever sterker uit dan dat ik ineens ga twijfelen.’
Foto’s, David A. Edwards
Beproevingen komen meestal niet hoe of wanneer je wilt. Daarom zijn het ook beproevingen. Dus hoe ga je ermee om als er een beproeving op je pad komt? Wat doe je als het pijnlijk is en niet uit te leggen valt? Als het je dwingt om je leven en je zelfbeeld te veranderen, waartoe wend jij je dan?
Ongeveer drie jaar geleden kreeg Sinah M., een 17-jarige jongevrouw uit Noordrijn-Westfalen (Duitsland), met deze vragen te maken. Haar antwoorden werden beïnvloed door wat er vóór dat moment was gebeurd.
Een onverwachte beproeving
‘Ik heb mijn hele leven gedanst en heb er een echte passie voor’, zegt Sinah. ‘Ik deed ballet, moderne dans, jazz – een beetje van alles, maar vooral ballet.’ Dansen maakte haar gelukkig en was een belangrijk onderdeel van haar identiteit. ‘Alles draaide om dansen’, zegt ze.
Maar toen begon ze pijn in haar voeten te krijgen tijdens het dansen. Ze voelde de pijn zelfs bij het lopen, en die ging niet weg. Ze zocht naar antwoorden en genezing door artsen, priesterschapszegens en gebed. Maar de oorzaak van haar pijn bleef een mysterie en er kwam geen verlichting van haar lichamelijke lijden.
‘Ik had zeker momenten waarop ik plotseling dacht: Houdt mijn hemelse Vader wel van me? Waarom moet ik dit doormaken? Waarom laat Hij toe dat ik zoveel pijn voel?’ zegt Sinah.
Maar ondanks die gedachten reageerde ze op deze beproeving met overweldigend geloof en vertrouwen in de Heer.
Geloof vóór de crisis
Voordat Sinah met deze beproeving te maken kreeg, had ze al geloof in onze hemelse Vader en Jezus Christus ontwikkeld.
‘Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in het evangelie’, zegt Sinah. Ze is blij dat haar ouders haar in het evangelie onderwezen, haar mee naar de kerk namen en bij haar het verlangen aanwakkerden om zelf meer over het evangelie te weten te komen.
‘Ik ben iemand die veel vragen stelt, maar niet uit wanhoop’, zegt ze. ‘Pas als tiener leerde ik dat het oké is om vragen te hebben. Ik stond mezelf toe vragen te hebben, en bad om kennis en kracht, en dat mijn hemelse Vader me zou helpen met het versterken van mijn getuigenis.’
Na verloop van tijd merkte ze dat deze aanpak haar getuigenis inderdaad sterker had gemaakt. ‘Ik heb altijd heel open voor het evangelie gestaan, maar ik stond mezelf ook toe om vragen te stellen als die in me opkwamen, en ik streefde zo nog meer naar evangeliekennis.’
Ze danst niet meer, maar Sinah heeft wel andere interesses, waaronder piano en viool. ‘We hadden onlangs een concert in de ringen Dortmund en Düsseldorf. Ik had hard geoefend en wilde het goed doen. Het klonk heel goed en ik had veel plezier. Achteraf gezien kwam dat doordat ik een doel voor ogen had.’
Geloof op de proef gesteld
Hoewel haar lichamelijke problemen soms moeilijk waren, had Sinahs fundament van geloof haar op deze beproeving voorbereid.
‘Ik heb eigenlijk vanaf het begin tegen mezelf gezegd dat hoe moeilijk het ook is, hoeveel pijn het ook doet en wat ik ook doormaak, ik de Heer niet de schuld wil geven of boos op Hem wil zijn’, zegt ze. ‘Dus ik zei tegen mezelf dat ik gefrustreerd en verdrietig mag zijn, maar dat ik niet wil dat dit een reden is waarom mijn getuigenis plotseling begint af te brokkelen. Ik kom hier liever sterker uit dan dat ik ineens ga twijfelen.’
Sinah besloot ook al gauw dat ze deze beproeving niet alleen ging doorstaan. Nu ze niet meer danst, vindt ze het heel fijn om tijd door te brengen met familie en vrienden. En ze heeft troost en raad gezocht bij haar hemelse Vader, en bij ouders, leiders en leidsters.
Ze zegt bijvoorbeeld: ‘Ik heb er veel over gepraat met mensen op tempelreisjes en zo, en ze zeiden dat er vaak vragen in je opkomen – altijd waarom. Maar ze zeiden ook: “Je Vader in de hemel weet dat je sterk genoeg bent om ermee om te gaan.” En het helpt echt om dat van anderen te horen.’
Ze heeft ook de liefde en kracht van haar hemelse Vader gevoeld door op FSY-conferenties met andere jongeren om te gaan. Maar bovenal heeft ze kracht en gemoedsrust opgedaan door priesterschapszegens. ‘Bij elke zegen die ik ontving, voelde ik de Geest heel sterk en merkte ik dat mijn hemelse Vader er werkelijk is en dat Hij echt van me houdt. Ik besef dat het niet gewoon door de priesterschapsdrager tegen mij gezegd kan zijn, maar dat het echt geïnspireerd was.’
Sinah heeft een getuigenis van priesterschapszegens en heeft onlangs haar patriarchale zegen ontvangen. ‘Die zegen bevestigde dat mijn hemelse Vader me echt kent en van me houdt, en dat ik kan weten wat Hij me in dit aardse leven gegeven heeft en wat me te wachten staat.’
Wat ze heeft geleerd
‘Omdat ik niet meer kon dansen, moest ik een andere focus vinden’, zegt Sinah. ‘En dat wordt steeds meer het evangelie. Natuurlijk is het nog steeds moeilijk. Maar ik heb gewoon geleerd om veel meer op de Heer te vertrouwen.’
Dat vertrouwen stelt haar in staat om verder te gaan, ook al heeft ze niet de antwoorden of uitkomst die ze had gewild. ‘De genezing waar ik op hoopte, is nog niet gekomen’, zegt Sinah. ‘Maar ik heb nog meer geleerd dat mijn hemelse Vader wel degelijk een plan heeft, dat ik dit met een reden doormaak.’
Haar geloof geeft haar ook perspectief. ‘Ik weet niet wanneer ik weer pijnvrij zal zijn of dat ik er de rest van mijn leven last van zal hebben’, zegt ze. ‘Ik weet het niet, maar ik heb geloof in de Heer dat ik op zijn minst als ik weer bij Hem ben geen pijn meer zal hebben en dat er een reden moet zijn dat ik dit meemaak.’