Brautryðjendur í öllum löndum
Eins og brot af himnaríki
„Myndir þú vilja koma í kirkju?“ spurði Reza frændi.
Sönn saga frá Indlandi og Kanada.
Tahira braut saman síðustu skyrtuna og setti hana í ferðatöskuna sína. Hún var að pakka niður fyrir ferðalag til að verja sumrinu hjá frænda sínum og frænku í Kanada. Hún var spennt, en líka svolítið kvíðin. Kanada var langt frá heimili hennar á Indlandi.
„Hefur þú allt sem þú þarft?“ spurði mamma.
„Ég held það!“ Tahira lokaði ferðatöskunni sinni.
„Þú munt skemmta þér vel. Vertu viss um að gefa Reza frænda og Misu frænku stórt knús frá mér,“ sagði mamma.
Þegar Tahira fór út úr flugvélinni í Kanada, faðmaði hún Reza frænda og Misu frænku þétt að sér. „Þetta er frá mömmu,“ sagði hún.
Þau vörðu næstu dögum í að skoða borgina og nærliggjandi staði. Hún fékk að heimsækja fyrsta skemmtigarðinn sinn og sjá Niagara-fossana. Það var mjög gaman!
Á laugardagssíðdegi hjálpaði Tahira við að búa til kjúklinga-makhani í kvöldmatinn. Eftir matinn spurði Reza frændi hana spurningar.
„Myndir þú vilja koma í kirkju með okkur á morgun?“ spurði hann. „Við förum í kristna kirkju. Við lærum þar um Jesú Krist og fagnaðarerindi hans.“
„Já,“ svaraði Tahira. Mamma og pabbi höfðu aðra trú, en Tahira gekk í kristinn heimavistarskóla á Indlandi. Að fara í nýja kirkju væri ekki svo frábrugðið.
Daginn eftir fór Tahira í kjól sem frænka hennar gaf henni til að fara í. Þegar þau komu í kapelluna og gengu inn, voru allir að syngja. Tahira nam staðar og starði á fólkið. Þar sátu mömmur og pabbar með börnunum sínum. Allir virtust hamingjusamir. Söngurinn var svo fallegur.
Þetta er eins og himnaríki, hugsaði Tahira.
Tahira settist á einn bekkinn með Misu frænku og Reza frænda. Hún horfði á þegar bökkum með brauði og vatni var útdeilt. Hún hlustaði á ræðumenn tala um Jesú Krist. Og hún heyrði fleiri söngva. Síðasti söngurinn var um eilífar fjölskyldur. Hún hafði unun af því hvernig orðin létu henni líða.
Eftir síðustu bænina, sneri Tahira sér að Reza frænda. „Hvað þýðir það að vera saman að eilífu?“
Reza frændi brosti. „Við trúum því að ef við fylgjum Jesú Kristi og gefum og höldum loforð við Guð, getum við dag einn lifað með fjölskyldum okkar – öll saman.“
Tahira fann hlýju hið innra, frá höfði og niður að tám. Henni líkaði sú hugmynd að vera að eilífu með fjölskyldu sinni.
Eftir kirkju hélt Tahira áfram að hugsa um fallegu tónlistina. Hún vildi læra meira um Jesú Krist og eilífar fjölskyldur. Hún ákvað að hitta trúboðana. Með hverri vikunni, vissi Tahira meira og meira að fagnaðarerindið væri sannleikur.
Tahira hringdi í foreldra sína til að segja þeim frá því sem hún væri að læra. Hún spurði þau síðan mikilvægrar spurningar. „Má ég skírast?“ „Já,“ sögðu þau.
Á skírnardegi hennar sungu Tahira, Reza frændi og frænka Misu: „Guðs barnið eitt ég er.“ Reza frændi hafði þýtt lagið, svo þau gætu sungið það á hindí. Hindí var tungumálið sem hún talaði heima á Indlandi.
Þegar Tahira söng fann hún hlýja tilfinningu í hjarta sínu. Tilfinningin var himnesk. Tahira vissi líka að vegna Jesú Krists og ef hún héldi loforð sitt við himneskan föður, gæti hún dag einn dvalið hjá þeim báðum.
Myndskreyting: Ekata Mandal