โมไซยาห์ 19
    ดาวน์โหลด
    ทั้งเล่ม (PDF)
    เชิงอรรถ
    พื้นหลัง

    บทที่ ๑๙

    กิเดียนพยายามสังหารกษัตริย์โนอาห์—ชาวเลมันรุกรานแผ่นดิน—กษัตริย์โนอาห์ทนรับความตายด้วยไฟ—ลิมไฮปกครองในฐานะเจ้าประเทศราช. ประมาณ ๑๔๕–๑๒๑ ปีก่อนคริสตกาล.

    และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือกองทัพของกษัตริย์กลับมา, เมื่อค้นหาผู้คนของพระเจ้าไม่ได้ผล.

    และบัดนี้ดูเถิด, กำลังทัพของกษัตริย์มีน้อย, โดยที่ลดจำนวนลง, และเริ่มมีการแบ่งแยกในบรรดาผู้คนที่เหลืออยู่.

    และกลุ่มที่น้อยกว่าเริ่มพูดจาข่มขู่กษัตริย์, และเริ่มมีการขัดแย้งมากในบรรดาพวกเขา.

    และบัดนี้มีชายคนหนึ่งในบรรดาพวกเขาซึ่งมีชื่อว่ากิเดียน, และโดยที่เขาเป็นคนแข็งแรงและเป็นศัตรูกับกษัตริย์, ฉะนั้นเขาจึงชักดาบของเขา, และสาบานด้วยความโกรธแค้นว่าจะสังหารกษัตริย์.

    และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือเขาต่อสู้กับกษัตริย์; และเมื่อกษัตริย์เห็นว่ากิเดียนกำลังจะมีชัย, เขาจึงรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนหอสูงซึ่งอยู่ใกล้พระวิหาร.

    และกิเดียนไล่ตามเขาไปและกำลังจะขึ้นไปบนหอสูงเพื่อสังหารกษัตริย์, และกษัตริย์กวาดสายตาไปรอบ ๆ ทางแผ่นดินเช็มลอน, และดูเถิด, กองทัพชาวเลมันอยู่ภายในเขตชายแดนของแผ่นดินแล้ว.

    และบัดนี้กษัตริย์ร้องออกมาด้วยความปวดร้าวจิตวิญญาณ, มีความว่า : กิเดียน, จงละเว้นข้าพเจ้าเถิด, เพราะชาวเลมันมาถึงเราแล้ว, และพวกเขาจะทำลายเรา; แท้จริงแล้ว, พวกเขาจะทำลายผู้คนของข้าพเจ้า.

    และบัดนี้กษัตริย์ไม่ห่วงผู้คนของเขาดังที่ห่วงชีวิตตนเอง; กระนั้นก็ตาม, กิเดียนยังได้ไว้ชีวิตเขา.

    และกษัตริย์สั่งผู้คนว่าให้พวกเขารีบหลบหนีไปก่อนชาวเลมันจะมา, และตัวเขาได้ไปก่อนพวกนั้น, และพวกเขาหลบหนีไปในแดนทุรกันดาร, พร้อมด้วยผู้หญิงของตนและลูก ๆ ของตน.

    ๑๐ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือชาวเลมันไล่ตามพวกเขา, และตามไปทัน, และเริ่มสังหารพวกเขา.

    ๑๑ บัดนี้เหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือกษัตริย์สั่งพวกเขาว่าผู้ชายทั้งหมดควรทิ้งภรรยาและลูก ๆ ของตน, และหลบหนีไปซึ่งหน้าชาวเลมัน.

    ๑๒ บัดนี้มีหลายคนที่ไม่ยอมทิ้งคนเหล่านั้น, แต่จะขออยู่และตายกับพวกเขา. และนอกนั้นทิ้งภรรยาและลูก ๆ ของตนและหลบหนีไป.

    ๑๓ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือบรรดาผู้ที่คงอยู่กับภรรยาและลูก ๆ ของตนให้ธิดางามของตนออกไปวิงวอนชาวเลมันมิให้สังหารพวกเขา.

    ๑๔ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือชาวเลมันเกิดความสงสารคนพวกนี้, เพราะพวกเขาต้องเสน่ห์ความงดงามของหญิงเหล่านั้น.

    ๑๕ ฉะนั้นชาวเลมันไว้ชีวิตพวกเขา, และเอาไปเป็นเชลยและพาพวกเขากลับไปแผ่นดินแห่งนีไฟ, และอนุญาตให้พวกเขาครอบครองแผ่นดิน, ภายใต้เงื่อนไขว่าพวกเขาจะมอบกษัตริย์โนอาห์ให้อยู่ในมือของชาวเลมัน, และมอบทรัพย์สมบัติของพวกเขา, แม้ครึ่งหนึ่งของทั้งหมดที่พวกเขาเป็นเจ้าของ, ครึ่งหนึ่งของทองของพวกเขา, และเงินของพวกเขา, และสิ่งมีค่าทั้งหมดของพวกเขา, และพวกเขาจะต้องให้บรรณาการเช่นนั้นแก่กษัตริย์ของชาวเลมันทุกปีไป.

    ๑๖ และบัดนี้มีบุตรคนหนึ่งของกษัตริย์ในบรรดาผู้ที่ถูกพาไปเป็นเชลย, ซึ่งมีชื่อว่าลิมไฮ.

    ๑๗ และบัดนี้ลิมไฮปรารถนาจะมิให้บิดาท่านถูกทำลาย; กระนั้นก็ตาม, ลิมไฮมิใช่ไม่รู้ความชั่วช้าสามานย์ของบิดาท่าน, ตัวท่านเองเป็นคนเที่ยงธรรม.

    ๑๘ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือกิเดียนส่งคนไปในแดนทุรกันดารเป็นการลับ, เพื่อค้นหากษัตริย์และคนทั้งหลายที่อยู่กับเขา. และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพวกนี้พบผู้คนทั้งหมดในแดนทุรกันดาร, นอกจากกษัตริย์และปุโรหิตของเขา.

    ๑๙ บัดนี้คนเหล่านั้นได้สาบานอยู่ในใจว่าพวกเขาจะกลับไปแผ่นดินแห่งนีไฟ, และหากภรรยาและลูก ๆ ของตนถูกสังหาร, และบรรดาคนที่คงอยู่กับพวกเขาด้วย, ว่าพวกเขาจะพยายามแก้แค้น, และตายกับคนเหล่านั้นด้วย.

    ๒๐ และกษัตริย์สั่งพวกเขาไม่ให้กลับ; และพวกนั้นจึงโกรธกษัตริย์, และทำให้เขารับทุกขเวทนา, แม้จนถึงความตายด้วยไฟ.

    ๒๑ และคนเหล่านั้นกำลังจะนำพวกปุโรหิตไปประหารด้วย, และพวกเขาหลบหนีไปก่อน.

    ๒๒ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือพวกเขากำลังจะกลับไปแผ่นดินแห่งนีไฟ, และพวกเขาพบคนของกิเดียน. และคนของกิเดียนบอกพวกเขาถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดกับภรรยาและลูก ๆ ของพวกเขา; และว่าชาวเลมันอนุญาตให้พวกเขาครอบครองแผ่นดินโดยให้บรรณาการชาวเลมันครึ่งหนึ่งจากทั้งหมดที่พวกเขาเป็นเจ้าของ.

    ๒๓ และผู้คนบอกคนของกิเดียนว่าพวกเขาสังหารกษัตริย์แล้ว, และปุโรหิตของเขาหลบหนีไปไกลจากพวกเขาเข้าไปในแดนทุรกันดาร.

    ๒๔ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือหลังจากพวกเขาเสร็จพิธีแล้ว, คือพวกเขากลับไปยังแผ่นดินแห่งนีไฟ, อย่างชื่นชมยินดี, เพราะภรรยาพวกเขาและลูก ๆ พวกเขาไม่ได้ถูกสังหาร; และพวกเขาบอกกิเดียนว่าพวกเขาได้ทำสิ่งใดกับกษัตริย์.

    ๒๕ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือกษัตริย์ของชาวเลมันปฏิญาณแก่พวกเขา, ว่าผู้คนของตนจะไม่สังหารพวกเขา.

    ๒๖ และลิมไฮด้วย, โดยที่เป็นบุตรของกษัตริย์, โดยผู้คนมอบอาณาจักรให้แก่เขา, ลิมไฮปฏิญาณต่อกษัตริย์ของชาวเลมันด้วยว่าผู้คนของเขาจะให้บรรณาการแก่กษัตริย์, แม้ครึ่งหนึ่งของทั้งหมดที่พวกเขาเป็นเจ้าของ.

    ๒๗ และเหตุการณ์ได้บังเกิดขึ้นคือลิมไฮเริ่มสถาปนาอาณาจักรและสถาปนาสันติภาพในบรรดาผู้คนของท่าน.

    ๒๘ และกษัตริย์ของชาวเลมันจัดยามไว้รอบแผ่นดิน, เพื่อจะได้กันผู้คนของลิมไฮไว้ในแผ่นดิน, เพื่อพวกเขาจะได้ไม่ออกไปในแดนทุรกันดาร; และเขาเลี้ยงดูยามของเขาจากบรรณาการซึ่งเขาได้รับจากชาวนีไฟ.

    ๒๙ และบัดนี้กษัตริย์ลิมไฮมีความสงบสุขอยู่ในอาณาจักรของท่านสืบเนื่องมาเป็นเวลาสองปี, คือชาวเลมันไม่ได้ข่มเหงพวกนี้หรือพยายามทำลายพวกเขา.