Koester het leven
Het leven is het waardevolste onderdeel van het volmaakte plan van de Vader. Op zijn decreet koesteren en beschermen wij het leven dan ook.
Onze Heiland, Jezus Christus, heeft ons geleerd: ‘Hierdoor zullen allen inzien dat u Mijn discipelen bent: als u liefde onder elkaar hebt.’
Een bisschop in Utah sprak onlangs met mij over een uitstorting van liefde in zijn wijk voor een jongevrouw en haar familie. Door een reeks fijne gebeurtenissen hadden de ouders besloten zich weer tot de Heiland en zijn kerk te wenden. In de tijd dat ze afstand van de kerk hadden genomen, had hun tienerdochter een relatie met een jongeman. Bij hun terugkeer naar de kerk voelde deze lieve dochter enorme liefde van haar hemelse Vader tijdens een getuigenisbijeenkomst voor jongevrouwen. Ze besloot de geboden beter na te leven. Ze schreef: ‘Ik begon met mijn bisschop aan het bekeringsproces.’
Kort daarna begon ze zich niet goed te voelen. Ze vertelt: ‘Uit een test bleek dat ik in verwachting was. Ik begon te huilen. […] Mijn vader nam me in zijn armen en verzekerde me dat alles goed [zou] komen. […] Mijn vriendje vroeg me om de baby te laten weghalen. […] Ik weigerde.’
Zorg voor behoeftigen
Ze vervolgde: ‘Ik heb zo veel liefde en steun gekregen van onze wijkfamilie. Het was hartverwarmend. [Mijn] bisschop en jongevrouwenpresidente hebben alle moeite gedaan om mij hun liefde en steun te geven. […] Ik heb de hand van de Heer mij en mijn familie zien leiden. […] Een wijk zoals de mijne is de familie die iedereen nodig heeft, zeker een jongevrouw in mijn situatie.’
Deze jongevrouw, haar familie en haar wijkfamilie verwelkomden in februari liefdevol haar baby, een zoontje.
President Russell M. Nelson heeft gezegd dat een kenmerk van de ware en levende kerk van de Heer is dat zij zich altijd georganiseerd zal inzetten om Gods kinderen liefdevol individueel te dienen, net als Hij dat deed.
Rechtschapen keuzes aanmoedigen
Als een alleenstaande vrouw ontdekt dat ze ongepland in verwachting is, kunnen gezondheidsoverwegingen, geestelijke beroering, schaamte, geldzorgen, vragen over scholing, onzekerheid aangaande een huwelijk en het verdriet om uiteengespatte dromen in een moment van smart en verbijstering leiden tot stappen die veel verdriet en spijt tot gevolg zullen hebben.
Voor de luisteraars die de grote smart en de spijt van het ondergaan of faciliteren van een abortus hebben ondervonden, bedenk alsjeblieft: we kunnen het verleden weliswaar niet veranderen, maar God kan je er wél van genezen. Je kunt door het wonder van zijn verzoenende genade vergeven worden als je je met een nederig en bekeerlijk hart tot Hem wendt.
Er worden vaak twee woorden verbonden aan de heiligheid van de sterfelijke geboorte: leven en keuze. Het leven is het waardevolste onderdeel van het volmaakte plan van de Vader. Op zijn decreet koesteren en beschermen wij het leven dan ook; en we kiezen voor de voortzetting van het leven zodra het verwekt is. We koesteren ook de gave van morele keuzevrijheid, en steunen rechtschapen, door God goedgekeurde keuzes die eeuwig geluk voortbrengen.
Als een vrouw en een man het moeilijk hebben vanwege zo’n cruciale keuze, dan kunnen onze woorden, onze handen en ons hart hen – geestelijk, emotioneel en financieel – zegenen om de liefde van de Heiland te voelen, en het kan hun geestelijke ogen openen, zoals president Henry B. Eyring heeft gezegd, van ‘wat ze denken te zien’ naar ‘wat ze nog niet kunnen zien’.
De leer van het sterfelijk leven
President Dallin H. Oaks heeft gezegd: ‘Onze houding ten opzichte van abortus is niet gebaseerd op geopenbaarde kennis over de vraag wanneer het sterfelijk leven begint. […] Ze wordt bepaald doordat wij weten dat […] alle geestkinderen van God naar deze aarde moeten komen voor een heerlijk doel, en dat de individuele identiteit lang voor de verwekking begon en tot in alle eeuwigheid zal blijven bestaan.’
De woorden van de Heer aangaande de ongeborenen, uitgesproken door het Eerste Presidium en het Quorum der Twaalf Apostelen, zijn inhoudelijk nooit veranderd. Ze weerspiegelen de woorden van profeten door de eeuwen heen, en scheppen goddelijke duidelijkheid omtrent de vraag wat de Heer van ons verlangt.
‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen gelooft dat een mensenleven heilig is. Daarom is de kerk tegen vrijwillige abortus om persoonlijke of gemaksredenen. Zij raadt haar leden dan ook aan om een dergelijke abortus niet te ondergaan, te verrichten, aan te moedigen, te bekostigen of te faciliteren.
‘De [Heer] maakt […] een uitzondering in deze gevallen:
-
als een zwangerschap het gevolg is van incest of verkrachting;
-
of als een bevoegd arts vaststelt dat het leven of de gezondheid van de moeder ernstig gevaar loopt;
-
of als een bevoegd arts vaststelt dat de foetus dermate grote gebreken vertoont dat de baby na de geboorte niet in leven zal blijven.’
Het Eerste Presidium vervolgt: ‘Abortus is een zeer ernstige aangelegenheid. [Zelfs in deze zeldzame gevallen zou abortus] alleen overwogen [dienen te] worden als de betrokkenen na gebed een bevestiging ontvangen’ en met anderen hebben overlegd.
Dertig jaar geleden gaven de profeten van de Heer een proclamatie aan de wereld uit. Daar staat onder meer in:
‘Wij verklaren […] dat God geboden heeft dat het heilige voortplantingsvermogen alleen gebruikt mag worden tussen een man en een vrouw die wettig met elkaar gehuwd zijn.
‘Wij verklaren dat de manier waarop het sterfelijk leven tot stand komt door God is voorgeschreven. Wij bevestigen de heiligheid van het leven en het belang ervan in Gods eeuwige plan.’
Een ongeboren leven koesteren en beschermen, is geen politiek standpunt. Het is een morele wet die de Heer bij monde van zijn profeten heeft bevestigd.
Openhartige uitspraken doen
President J. Reuben Clark, die lid van het Eerste Presidium was, heeft een prachtige beschrijving van onze huidige jongeren gegeven: ‘De jongeren van de kerk hongeren naar geestelijke zaken; zij willen graag meer over het evangelie te weten komen, en wel in zuivere en onvervalste vorm. Zij willen meer weten over […] onze geloofspunten; ze willen een getuigenis krijgen van [de] waarheid. Zij zijn […] vragenstellers, zoekers naar waarheid.’ Laten we ons thuis, tegenover onze jongeren, in onze ZHV- en ouderlingenquorumvergaderingen vaker vol geloof en mededogen uitspreken over Gods wet van kuisheid, de heiligheid van het leven, en de zorg voor ongeborenen en hun moeders.
Een fijne zuster schreef mij wat haar tientallen jaren geleden was overkomen: ‘Als [17-jarige] bleek ik in verwachting te zijn, en kreeg ik weinig tot geen steun van mijn vriendje. Ik was beschaamd en eenzaam, maar ik overwoog nooit een abortus. […] Ik had mijn liefhebbende familie en mijn bisschop, die ik regelmatig om raad vroeg. […] Ik wendde me tot God. Ik bestudeerde de Schriften, bad en deed kracht op bij de Heiland en in het bekeringsproces. […] Ik kreeg een antwoord op mijn gebeden dat ik niet kon ontkennen. […] Het was hartverscheurend, maar ik wist dat ik mijn dochtertje voor adoptie zou opgeven. […] Ik bad om moed [en] voelde de liefde van de Heiland heel duidelijk door bekering. Ik weet dat God […] gebeden verhoort en ons sterkt.’
Een liefhebbend echtpaar adopteerde het schattige baby’tje en onderwees haar in het evangelie. Ze is nu getrouwd en heeft zelf een fijn gezin.
Het kan soms bijzonder moeilijk zijn en pijnlijke onzekerheid opleveren om een leven te beschermen.
Onlangs schreef een jong echtpaar dat Kathy en mij dierbaar is over het kindje dat zij verwachtten.
De vader schreef: ‘Toen mijn vrouw tien weken zwanger was, kwamen we erachter dat onze wonderbaby een genetische afwijking had, trisomie 21, ook wel het syndroom van Down genoemd. Artsen zetten ons onder druk om de zwangerschap af te breken. Enkele weken later ontdekten we dat ons ongeboren kind meerdere hartoperaties nodig zou hebben in haar eerste levensjaar. In die periode baden we vurig om goddelijke hulp en we voelden dat de Geest ons troost gaf. We kregen openbaring en het begrip dat onze dochter een uitverkoren kind van onze hemelse Vader is, en dat ze een groot verlangen heeft om deel uit te maken van ons gezin en naar de aarde te komen.’
De moeder van de baby schreef: ‘[We] waren diep geschokt, verward en eerlijk gezegd helemaal van de kaart door het nieuws. […] Toen ik veertien weken zwanger was, vernamen we dat onze baby aangeboren hartproblemen had, waarvan er één dodelijk kon zijn. We spraken van de tiende tot de achttiende week talloze artsen en specialisten. […] Bij elke afspraak werd ons gevraagd of we de zwangerschap wilden voortzetten of afbreken. […] De Heiland heelde mijn hart, en gaf me gemoedsrust en een gevoel van opwinding over ons dochtertje. [Onze hemelse Vader] heeft mij telkens weer laten zien dat Hij een volmaakt plan voor mij heeft, [en] ik vertrouw Hem.’
Precies een week geleden verwelkomden zij hun kleine meisje enthousiast. Ze is hun kind en zij zijn voor altijd haar ouders.
Onverschrokken geloof en opmerkelijke moed zijn kenmerken van discipelen van Jezus Christus.
Opmerkelijk voorbeeld van geloof
Door de jaren heen heb ik mannen en vrouwen mogen ontmoeten die nederig naar het verbondspad wilden terugkeren en hun priesterschaps- en tempelzegens terug wilden krijgen, vele jaren na het verlies van hun lidmaatschap.
Ik moest eens namens het Eerste Presidium een man spreken over de teruggave van zijn priesterschaps- en tempelzegens.
Na zijn huwelijk in de heilige tempel, en nadat ze drie fijne kinderen hadden gekregen, was de man zijn vrouw en zijn heilige verbonden ontrouw geweest. Hij maakte een alleenstaande vrouw zwanger, en die wilde een abortus.
De lieve echtgenote van de man smeekte de vrouw om de baby ter wereld te brengen en beloofde haar dat zij het kind zou opvoeden met haar eigen kinderen.
De alleenstaande vrouw bedacht zich toen en stemde ermee in om de zwangerschap niet af te breken.
Er waren inmiddels tien jaar verstreken. De nederige zuster die voor mij zat, hield van de jongen alsof hij haar eigen zoon was. Ze vertelde ook wat haar man had gedaan om het goed te maken tussen hen, en liefdevol voor haar en hun kinderen te zorgen. De vader weende toen ze dat vertelde.
Hoe kon deze edele vrouw Gods een kind als het hare accepteren, terwijl hij een dagelijkse herinnering was aan de ontrouw van haar man? Hoe? Omdat zij in Jezus Christus kracht opdeed, en omdat ze geloofde in de gewijdheid en heiligheid van het leven. Zij wist dat het ongeboren kind een kind van God was, onschuldig en rein.
Geliefde broeders en zusters, het is zeer verontrustend dat wereldwijd de liefde voor ongeboren kinderen afneemt. God koestert het leven. Het is zijn werk en zijn heerlijkheid om de onsterfelijkheid en het eeuwig leven van zijn kinderen tot stand te brengen. Als discipelen van Jezus Christus koesteren wij het leven. ‘Hierdoor zullen allen inzien dat u Mijn discipelen bent: als u liefde onder elkaar hebt.’ Mogen wij onze liefde nog overvloediger delen met hen die ons zo dringend nodig hebben. Ik spreek mijn liefde uit voor jullie, en de liefde van onze hemelse Vader voor zijn kinderen die naar de aarde komen. In de naam van Jezus Christus. Amen.