‘Christelijke dienstbaarheid verzachtte harten en opende deuren in Corsica’, Liahona, januari 2026.
Christelijke dienstbaarheid verzachtte harten en opende deuren in Corsica
De zendelingen op dit eiland in de Middellandse Zee boden aan om de bewoners op alle mogelijke manieren te helpen. Ze waren vastbesloten om de mensen uit te nodigen tot Christus te komen.
De burgemeester van Bastia wist maar al te goed dat de zendelingen die voor hem stonden buitenlanders waren. Hij vroeg zich af waarom jonge mannen uit andere landen zijn volk op het eiland Corsica zouden willen helpen?
Na een korte pauze accepteerde hij hun aanbod en daagde hen uit om de volgende ochtend vroeg zijn kleine hotel te komen schilderen.
Zoals beloofd kwamen de jonge mannen om zeven uur ’s morgens terug. Ze stonden te popelen om het hotel van de burgemeester op dit pittoreske eilandje voor de kust van Frankrijk in de Middellandse Zee op te knappen.
Toen de burgemeester later die dag naar het hotel ging en de zendelingen nog steeds in de zon aan het werk zag, ‘stond hij versteld toen hij ons zag’, zegt Jake Lowry, een van de zendelingen.
Hij was verbaasd dat ze bereid waren zo hard te zwoegen om mensen te helpen die ze niet kenden, dus nam zijn weerstand af. ‘Hij vroeg ons om te gaan zitten en hem te vertellen wat we nodig hadden’, zegt broeder Lowry.
De zendelingen vertelden hem over het evangelie en dat zij de mensen op Corsica tot zegen wilden zijn. Ze vertelden hoe moeilijk het was om een appartement te vinden omdat de bewoners genoeg hadden van buitenstaanders. Een paar maanden daarvoor waren alle zendelingen om veiligheidsredenen van het eiland vertrokken. Maar deze zendelingen hadden het nu weer geopend voor het zendingswerk.
De burgemeester luisterde naar de zendelingen. ‘De volgende ochtend’, zegt broeder Lowry, ‘had hij een goed gelegen appartement voor ons geregeld en een vriendelijk briefje geschreven.’
Toen de zendelingen zich die avond in hun nieuwe appartement hadden gevestigd, ‘kwamen er twee keurig geklede vertegenwoordigers van het kantoor van de burgemeester langs om ons te begroeten en ons te verzekeren dat we welkom en veilig waren in de stad’, zegt broeder Lowry.
Al snel begonnen de burgemeester en zijn vrouw de zondagse bijeenkomsten van de gemeente bij te wonen, waar ze graag met de lofzangen meezongen. Kort daarop liet de vrouw van de burgemeester zich dopen.
Vruchtbare grond
Vanaf dit eenvoudige begin in de vroege jaren 1990 heeft de kerk wortel geschoten op dit eiland dat als de geboorteplaats van Napoleon Bonaparte bekendstaat. Het zendingswerk bloeide al snel op. Na drie maanden woonden ruim veertig mensen de zondagse diensten bij op een prachtige ontmoetingsplaats die de burgemeester had geregeld.
‘Als we terugkijken, zien we dat de hand van de Heer duidelijk aanwezig was in de timing en manier waarop de kerk op het eiland Corsica werd gevestigd’, zegt Richard W. Thatcher, destijds zendingspresident van het zendingsgebied Marseille (Frankrijk), nu het zendingsgebied Lyon (Frankrijk).
Maar het was niet makkelijk om op het eiland voet aan de grond te krijgen. De eerdere poging om zendelingen te sturen, stuitte op weerstand en dreigend gevaar. ‘De Corsicanen kregen in de jaren 1990 een steeds grotere afkeer van de Fransen’, zegt broeder Thatcher.
De Corsicanen toonden hun ongenoegen over mensen van buitenaf door met zelfgemaakte bommen buitenlandse bedrijven en eigendommen te vernietigen. ‘Het was niet ongewoon’, zegt toenmalig ouderling Darin Dewsnup, ‘om elke dag meerdere explosies in de stad te horen. Wij waren niet Frans, maar ook niet Corsicaans.’
De zendelingen werden gewaarschuwd voor het gevaar. Toen er in hun buurt een bom ontplofte, werden de vier zendelingen op het eiland naar een ander deel van het zendingsgebied op het Franse vasteland overgeplaatst.
‘We hadden geen zendelingen meer op het eiland’, zegt broeder Thatcher. Volgens hem was deze tegenslag een kans om te leren en te groeien.
Christelijke dienstbaarheid was de oplossing
Om de wil van de hemel beter te begrijpen, wijdden de zendelingen zich toe aan hun studie van het leven en de bediening van de Heiland, zodat ze zijn wegen beter leerden kennen. Ze bestudeerden zijn daden van dienstbaarheid en mededogen, waaronder voeden, genezen en liefhebben. Ze leerden dat dienstbaarheid belangrijk was om het vertrouwen van de mensen te winnen en op de wijze van de Heer te dienen.
Met een hernieuwde focus op dienstbaarheid werden in maart 1992 drie zendelingen naar Corsica gestuurd om het zendingswerk daar opnieuw te openen. Deze keer werden ze naar Bastia, de op een na grootste stad van het eiland, gestuurd. Daar namen ze zich voor om mensen op een natuurlijke manier te ontmoeten in plaats van op deuren te kloppen, wat soms angst had veroorzaakt bij de bewoners.
‘Onze gebeden werden verhoord. We beseften dat we de gemeenschap door onze dienstbaarheid konden tonen dat we oprecht waren, en zo het hart konden verzachten van mensen die zich tegen mensen van buitenaf verzetten’, zegt broeder Thatcher.
De nieuwe zendelingen stelden zich aan de bewoners voor en boden aan om te helpen waar ze maar konden. Ze wiedden tuinen, repareerden auto’s en schilderden het vervallen hotel van de burgemeester. Ze sloten veel vriendschappen en hun inzet werd gewaardeerd. Ze werden bijna altijd gevraagd om aan te schuiven voor een glas ‘limonata’ (limonade) en om ‘ons over jullie kerk te vertellen’, zegt broeder Thatcher. Al snel ‘veranderde onze situatie drastisch’.
Een vroege verwijzing leidde tot de doop van de familie Lota, wat weer leidde tot een volgende verwijzing. Toen de zendelingen het huis van deze nieuwe familie binnenkwamen, viel de moeder van het gezin, die om de waarheid had gebeden, ‘op haar knieën en huilde uit dankbaarheid tot de Heer dat Hij haar gebeden had verhoord’.
Een kloof overbruggen
Toen ze net in Bastia begonnen te werken, hadden de zendelingen zich vrijwillig aangemeld bij het grootste katholieke ziekenhuis, maar de monseigneur die de leiding over het ziekenhuis had, wees hun hulp af toen hij van hun godsdienst hoorde. Hij aarzelde om verschillende christelijke geloofsovertuigingen bij het ziekenhuis te betrekken.
Een paar maanden later, in mei 1992, stortte een groot deel van een voetbalstadion in tijdens een kampioenswedstrijd, waarbij 19 doden vielen en duizenden ernstig gewonde toeschouwers in het ziekenhuis terechtkwamen.
Toen op Corsica een voetbalstadion instortte, waarbij 19 doden vielen en duizenden mensen gewond raakten, verleenden de zendelingen onder toezicht vele uren spoedeisende hulp in het plaatselijke ziekenhuis.
Foto, Craig Peterson
Het ziekenhuis had de handen vol met alle slachtoffers. De kamers en gangen waren gevuld met gewonde voetbalfans. Sommigen werden naar het vasteland van Frankrijk gevlogen om daar te worden behandeld. De monseigneur was wanhopig op zoek naar bekwame vrijwilligers en herinnerde zich dat de zendelingen een kaartje hadden achtergelaten. Hij belde ze om hulp.
De zendelingen renden 36 uur lang van de ene taak naar de andere. Ze droegen onder toezicht bij aan verschillende soorten spoedeisende hulp, zoals het aanleggen van een infuus, het aanbrengen van knelverbanden, kamers schoonmaken en gewonden verplaatsen. Ze gaven priesterschapszalvingen aan gemeenteleden die bij de instorting gewond waren geraakt.
Toen de monseigneur de onverstoorbare inspanningen van de zendelingen zag, riep hij hen bijeen en leidde hen door het ziekenhuis. Hij vertelde de patiënten dat de zendelingen mannen van God waren en dat ze de gewonden een zalving konden geven.
Broeder Thatcher zegt: ‘Door ons dienstbetoon kregen we het respect en de bewondering van een hooggeplaatste stadsambtenaar en een belangrijke kerkelijke autoriteit.’ Hij zegt dat daardoor harten werden verzacht en de weerstand in de gemeenschap afnam. ‘Dat was van cruciaal belang voor het succes van ons zendingswerk.’
Jason Soulier, president van het zendingsgebied Lyon (Frankrijk) in 2024, zegt: ‘De wonderen van groei op Corsica duren nog steeds voort, ondanks de verschillende onderbrekingen. In 2024 reisden veertien leden van de gemeente Bastia naar de Parijstempel (Frankrijk) om meerdere dagen tempelwerk te verrichten. Dat was de grootste groep die ooit van dit afgelegen eiland in de Middellandse Zee naar een tempel is afgereisd. Met de hulp van voltijdse zendingsechtparen en vijf energieke jonge zendelingen blijft de Heer dit paradijselijke eiland zegenen met nieuwe bekeerlingen.’