Ikonektar
Aia O.
13, Ølstykke, Denmark
Litrato pinaagi ni Ashlee Larsen
Usahay maglisod ko kon naa ko kauban sa ubang mga tawo. Apan ang akong amahan mitabang nako nga mag-ampo mahitungod niini. Ang pag-ampo nakatabang nako nga moingon, “Ako lang kining buhaton,” imbes nga molikay sa piho nga mga sitwasyon sama kaniadto.
Ang pag-ampo usab nakatabang nako sa ubang mga higayon. Bag-o lang ko nga mikuha sa akong tinuig nga eksamin, ug matag higayon nga duna koy mga problema sa usa ka pangutana, mohangyo ko sa Dios alang sa tabang.
Sa laing higayon, gihangyo ko sa paghatag og pakigpulong sa miting sa sakramento. Naghunahuna ko, “Wala ba koy laing buhaton pa gawas sa pagbarog lang ug pagbasa sa akong pakigpulong?” Nakadesisyon ko sa pagpangutana sa Dios kon unsaon nako paghatag og pakigpulong nga makatabang sa mga tawo. Gikuyawan ko ug wala nako kini maperpekto og buhat, apan nindot nga ang Dios mitabang nako sa paghunahuna kon unsaon paghatag og mas maayo nga pakigpulong.
Ang personal nga pag-ampo usa ka butang nga mahimo kang luwas. Walay mga tawo nga mahimong moduol ug mohukom o moingon, “Sayop ang imong pagkasulti.” Kon mag-ampo ko, ako lang ug ang Dios.