សម្រាប់នៅពេលប្អូន ខកចិត្ត
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ផ្តល់ជាជំនួយនៅពេលដែលមានរឿងកើតឡើងមិនដូចអ្វីដែលយើងចង់បាន ។
រចនារូបភាពដោយ ឡូស៊ីអាណា អេប្រោ
តើប្អូនធ្លាប់ខកចិត្តដែរទេ ? ខ្ញុំធ្លាប់ ! តាមពិត ខ្ញុំទើបបានខកចិត្តកាលពីសប្តាហ៍មុននេះ ។ ជាទឹកភ្នែក—នៃការខកចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ។
ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថា « ចូរមានចិត្តអត់ធន់ក្នុងការឈឺចាប់ ត្បិតអ្នកនឹងមានដ៏ច្រើន » ។ លេបទឹកមាត់ ! ខ្ញុំមិនចង់ឮថា យើងនឹងមានការឈឺចាប់ច្រើននោះទេ ។
ប៉ុន្តែជាអំណរគុណ បទគម្ពីរបន្តទៀតថា ៖ « ប៉ុន្តែចូរទ្រាំទ្រចុះ ត្បិតមើលន៏ យើងនៅជាមួយនឹងអ្នក គឺដរាបដល់អស់មួយជីវិតរបស់អ្នក » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៤:៨ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។ យល់ព្រម ! ដកដង្ហើមចេញវែង !
នៅពេលដែលខ្ញុំគិតអំពីវា ខ្ញុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយខ្ញុំ នៅ រាល់ ការខកចិត្តដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ ។ នេះគឺជាឧទាហរណ៍មួយចំនួន ៖
នៅពេលដែលខ្ញុំមិន ជាប់ក្នុងការប្រលងក្នុងការសម្តែង …
ពេលខ្ញុំមានអាយុ ១៥ឆ្នាំ ខ្ញុំបានចូលរួមសម្តែងនៅសាលា ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមសម្តែងជាតួឯក ប៉ុន្តែនៅទីបំផុត ខ្ញុំមិនត្រូវបានទទួលឲ្យចូលរួមសម្តែងនោះទេ ។
អ្វីដែលអាក្រក់បំផុតនោះគឺ អ្នកគ្រូបានចាត់ចែងការសម្ដែងតួតូចតាចទាំងអស់រួចហើយ ដូច្នេះមិនមានផ្នែកណាមួយសម្រាប់ខ្ញុំទាល់តែសោះ ។ គាត់បានឲ្យខ្ញុំធ្វើជាអ្នកដឹកនាំសិស្ស ហើយដោយសារតែគាត់អាណិតខ្ញុំ គាត់ក៏បានបន្ថែមផ្នែកថ្មីមួយ—ខ្ញុំបានឡើងលើឆាកប្រហែលជា ៣០ វិនាទី ដើរតួជាដូនជីដ៏ស្ងាត់ស្ងៀមម្នាក់ ។
មែនហើយ ! ខ្ញុំបានយំ ។
… ព្រះអម្ចាស់បានពង្រឹងខ្ញុំ
បើមើលត្រឡប់ក្រោយវិញ ខ្ញុំដឹងថា ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានជួយខ្ញុំឆ្លងកាត់ពេលវេលាដែលខកចិត្តនោះ ។ ទ្រង់បានពង្រឹងខ្ញុំឲ្យរក្សាអាកប្បកិរិយាល្អ និងអភិវឌ្ឍការបន្ទាបខ្លួនបន្ថែមទៀត ។ នៅទីបំផុត ខ្ញុំរីករាយនឹងពេលវេលាសម្តែងរបស់ខ្ញុំនៅថ្នាក់ទីប្រាំបួន ។
« ចូរយើងប្រព្រឹត្តការណ៍ទាំងនេះ ដែលនៅក្នុងអំណាចយើងដោយមានចិត្តរីករាយចុះ ហើយលំដាប់នោះ យើងអាចឈរនៅស្ងៀមដោយជឿជាក់ថានឹងបានឃើញសេចក្ដីសង្គ្រោះពីព្រះនិងបានព្រះពាហុទ្រង់បើកសម្ដែងមកឲ្យឃើញ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១២៣:១៧, បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។
នៅពេលដែលព្រឹត្ដិការណ៍កីឡា មិនបានប្រព្រឹត្តទៅតាមដែលខ្ញុំសង្ឃឹមទុក …
នៅឆ្នាំចុងក្រោយនៃវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំចង់ចូលជាសមាជិកក្រុមវាយកូនបាល់ (ឬកម្រិតខ្ពស់) ប្រចាំសាលា ។ ខ្ញុំត្រូវយកឈ្នះក្មេងស្រីដែលជាប់ចំណាត់ថ្នាក់នៅជាប់ពីលើខ្ញុំដើម្បីចូលក្រុមបាន ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំលេងជាមួយនាង ខ្ញុំបានចាញ់ ។
ទោះបីជាខ្ញុំខកចិត្តក៏ដោយ ខ្ញុំបានលេងនៅក្នុងក្រុមកម្រិតទាបប្រចាំសាលា ។ នៅក្នុងការប្រកួតវិញ្ញាសាកម្រិតទាបប្រចាំសាលាចុងក្រោយ ខ្ញុំបានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយ ។ ប៉ុន្ដែតើអ្នកដឹងថាមានរឿងអីទេ ? ខ្ញុំបានចាញ់ការប្រកួតផ្តាច់ព្រ័ត្រ ។ ខ្ញុំបានយំ—ម្តងទៀត ។
ក្រោយមកខ្ញុំបានខកចិត្តម្តងទៀត ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំទទួលបានពានរង្វាន់សម្រាប់ការទទួលបានពិន្ទុល្អ និងការលេងកីឡា ពួកគេបានសម្រេចចិត្តយកពានរង្វាន់នេះទៅវិញ—ព្រោះតាមពិតទៅពាននោះសម្រាប់តែអ្នកកីឡាកម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ ។
… វាគ្រាន់តែ « មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ »
នៅពេលនោះ កីឡាវាយកូនបាល់គឺជាផ្នែកដ៏ធំមួយនៃជីវិតរបស់ខ្ញុំ ហើយការខកចិត្តទាំងនោះ មានអារម្មណ៍ថាធំធេងណាស់ ។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនបានដឹងនោះគឺថា ព្រះអង្គសង្គ្រោះតែងតែគង់នៅជាមួយខ្ញុំ ហើយជួយខ្ញុំ ។ ការខកចិត្តដ៏ធំធេងទាំងនោះមិនមានរយៈពេលជារៀងរហូតទេ ទោះបីជាវាមានអារម្មណ៍ថាយូរក៏ដោយ ។
« ចូរមានសេចក្ដីសុខសាន្តដល់ព្រលឹងបុត្រចុះ សេចក្ដីទំនាស់ និងសេចក្ដីទុក្ខលំបាករបស់អ្នក នោះគ្រាន់តែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះទេ ។ ហើយខណៈនោះ បើសិនជាអ្នកស៊ូទ្រាំការណ៍នោះដោយហ្មត់ចត់ នោះព្រះទ្រង់នឹងតម្កើងអ្នកឡើងនៅស្ថានខ្ពស់ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២១:៧–៨ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។
នៅពេលដែលខ្ញុំព្យាយាមយកឈ្នះការខកចិត្ត…
ពេលខ្លះ ខ្ញុំបានព្យាយាមចៀសវាងការខកចិត្តទាំងស្រុង ។ នៅពេលដែលខ្ញុំមានអាយុ ១៣ឆ្នាំ ហើយមិនបានចូលរួមក្នុងក្រុមប្រឹក្សាសិស្ស ខ្ញុំមិនដែលព្យាយាមម្តងទៀតទេ ទោះបីជាការចូលរួមនោះជាអ្វីដែលខ្ញុំអាចនឹងរីករាយក៏ដោយ ។ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោល ពីព្រោះខ្ញុំខ្លាចការខកចិត្តម្តងទៀត ។
… ខ្ញុំត្រូវ « កុំខ្លាចឡើយ »
ខ្ញុំត្រូវចង់ចាំថា ព្រះអម្ចាស់គង់នៅជាមួយយើង ទោះបីយើងខកចិត្តក៏ដោយ ។ ពេលខ្លះរឿងមួយចំនួនវាមិនកើតឡើងតាមបំណងយើងទេ ប៉ុន្តែទ្រង់អាចជួយយើងប្រឈមមុខនឹងអារម្មណ៍មិនល្អ និងសាកល្បងរឿងថ្មីទៀត ។
« ចូរមើលមកឯយើងដោយនូវគ្រប់ទាំងគំនិត ចូរកុំសង្ស័យចូរកុំខ្លាចឡើយ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៦:៣៦–៣៧ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។
នៅពេលការបម្រើបេសកកម្ម មិនបានទៅដូចដែលបានគ្រោងទុក …
បន្ទាប់ពីចប់វិទ្យាល័យ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តបម្រើបេសកកម្ម ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានបញ្ហាផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តដែលមិននឹកស្មានដល់ ដែលរារាំងខ្ញុំពីការចេញទៅបម្រើ នៅពេលដែលខ្ញុំរំពឹងថានឹងទៅ ។
ខ្ញុំត្រូវតែមានការអត់ធ្មត់ ប៉ុន្តែទីបំផុតខ្ញុំត្រូវបានហៅទៅបេសកកម្ម ហ្គូដាឡាយ៉ារ៉ា ម៉ិកស៊ីកូ ខាងកើត ។ នៅទីនោះ ខ្ញុំបានបង្រៀនមនុស្សដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន ហើយថែមទាំងបានជួយពួកគេមួយចំនួនទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកទៀតផង ។ ប៉ុន្តែ សូម្បីតែជាមួយសេចក្តីជំនឿ ការគោរពប្រតិបត្តិ និងការប្រឹងប្រែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គ្មានពួកគេណាម្នាក់បានបន្តសកម្មនៅក្នុងសាសនាចក្រឡើយ ។
… ខ្ញុំជឿជាក់លើព្រះឆន្ទៈរបស់ព្រះ
ជាញឹកញាប់ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងរឿងរ៉ាវនៃជីវិតបានទេ ។ ខ្ញុំមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តរបស់ខ្ញុំបានភ្លាមៗទេ ។ ហើយខ្ញុំមិនអាចបង្ខំអ្នកដទៃឲ្យរស់នៅតាមដំណឹងល្អបានឡើយ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចទុកចិត្តទៅលើពេលវេលា និងរបៀបរបស់ព្រះអម្ចាស់ ។
« ហេតុដូច្នេះហើយ ចូរញែកខ្លួនអ្នករាល់គ្នាចេញជាបរិសុទ្ធចុះ ប្រយោជន៍ឲ្យគំនិតរបស់អ្នកស្មោះស្ម័គ្រទាំងស្រុងទៅរកព្រះ ហើយថ្ងៃទាំងឡាយនឹងមកដល់ ដែលអ្នកនឹងបានឃើញព្រះអង្គ… ហើយនឹងកើតឡើងតាមពេលវេលារបស់ទ្រង់ និងតាមផ្លូវរបស់ទ្រង់និងស្របតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៨៨:៦៨ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។
នៅពេលដែលខ្ញុំ ខកចិត្តកាលពីសប្តាហ៍មុន …
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំជាមជ្ឈិមវ័យហើយ ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែខកចិត្ត ។ តាមពិត ទើបតែសប្តាហ៍មុននេះ ខ្ញុំបានទៅសន្និសីទសំណេរមួយ ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានទំនុកចិត្តខ្លាំងណាស់អំពីការសរសេររបស់ខ្ញុំមួយចំនួន ប៉ុន្តែខ្ញុំបានទទួលមតិកែលម្អដ៏គួរឲ្យខកចិត្តមួយចំនួនពីអ្នកនិពន្ធផ្សេងទៀត ។
… ទ្រង់គង់ជាមួយខ្ញុំ
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់បន្តិចទៀត ។ ការខកចិត្ត គឺជាផ្នែកមួយនៃជីវិត ។ ការខកចិត្តនេះមិនមានន័យថា អ្នកកំពុងធ្វើអ្វីខុសនោះទេ ។
ដូច្នេះ សូមត្រឡប់ទៅខគម្ពីរពីដើមវិញ ។ មែនហើយ យើងអាចមានការឈឺចាប់ និងការខកចិត្តដ៏ « ច្រើន » ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា ព្រះអម្ចាស់នឹងគង់នៅជាមួយខ្ញុំឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ទាំងនោះ ។ ហើយទ្រង់ក៏នឹងគង់នៅជាមួយអ្នកដែរ ។
« ចូរមានចិត្តអត់ធន់ក្នុងការឈឺចាប់ ត្បិតអ្នកនឹងមានដ៏ច្រើន ប៉ុន្តែចូរទ្រាំទ្រចុះ ត្បិតមើលន៏យើងនៅជាមួយនឹងអ្នក គឺដរាបដល់អស់មួយជីវិតរបស់អ្នក » ។ ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៤:៨ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ។